Vijf uur, zon, witte wijn

WijnHet is een zeer fijn afgestemde reflex. Vijf uur ‘s middags en iets in het zonlicht roept: witte wijn. Of rosé. En wel nu.

Ik weet uit ervaring dat als ik een uur wacht, dat speciale zonlicht weg is en de behoefte aan wijn ook, maar het blijft bizar. Het is maandag en ik heb geen andere borrelaars bij de hand. Vanaf mijn werkplek zie ik wel de eerste doordeweekse terrasgangers van het jaar zitten. Met bier. Maar ik wil geen bier. Ik wil ook geen wijn, maar toch denk ik dat ik wijn wil. Dorst is het niet. Ik heb al koffie gezet en gedronken. En een glas water genomen, want misschien wilde ik iets kouds. En half glaasje sap dan, want dat was zoet. Maar nee, nog steeds hoor ik een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: zon, vijf uur, witte wijn.  Als ik nog langer luister hoor ik ook Franse kaas en rauwe ham. En misschien wat olijven erbij. En dan volgende week weer huilend op de weegschaal staan zeker. “Ik begrijp er niks van. Ik heb zo gehard gedacht aan afvallen!”

Het is het mooie weer. Of nee, de belofte aan mooi weer, want het is twaalf graden buiten. Jarenlange conditionering hebben een bepaald soort zonlicht gekoppeld aan gezellig borrelen. Dat zal het zijn. En ik zit al twee dagen binnen, bijster hard te werken. Misschien moet ik gewoon naar buiten. Een fikse wandeling gaat me goed doen.

Zolang ik een route uitstippel die terrasjes en supermarkten vermijd. Zonlicht, vijf uur, wat een gedoe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>