Vers brood

Met hond liep ik voorbij de bakker en dacht: Aha, brood! (Ik heb een grondige hekel ontwikkeld aan boodschappen doen, waardoor het is verworden tot continue impulsaankopen). Ik stak mijn hoofd om de hoek en vroeg of de hond ook naar binnen mocht. Dat kon niet, maar er waren haakjes onder het raam waar ik hem kon vastzetten. “Daar is hij nog niet aan toe,” zei ik, waarop de bakker begon te lachen. “Kijk eens binnen,” zei hij, “We zitten hier met drie Marokkanen en jouw hónd is er nog niet aan toe?”

Vanaf de stoep wees ik zijn collega aan wat ik ongeveer wilde hebben terwijl de geestigheden over en weer vlogen. (“Dit is minder zout, dan raak je niet zo opgeblazen” – ‘Te laat’). Zo vaak lach ik eigenlijk niet met Marokkanen wanneer ik de hond bij me heb. Het brood was ook erg lekker.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>