Tagarchief: geld

Simyo, ben ik nou dom?

simyo-voipMet mijn Simyo-ab0nnement heb ik 500 belminuten per maand. Mijn Simyo-app houdt bij hoeveel ik heb gebeld en ik blijf netjes binnen de 500 minuten. Toch heb ik sinds ik  klant bent, iedere maand buiten de bundel gebeld waardoor mijn telefoonkosten 30 procent hoger zijn dan verwacht. Het antwoord in de veelgestelde vragen begreep ik niet, dus ik mailde ik met klantenservice. En ik begrijp het nog steeds niet:

De verbruikskosten zijn ontstaan doordat u zowel in de periode van augustus als de periode van september buiten de bundel gebruik hebt gemaakt.

Voor gebruik buiten de bundel wordt € 0,31 per minuut/ sms in rekening gebracht.

Wij attenderen u erop dat het verbruik op Mijn Simyo en uw factuur op een andere manier wordt opgeteld dan wordt gefactureerd. Op Mijn Simyo en uw factuur worden al uw gesprekken in absolute beltijd bij elkaar opgeteld, dus per seconde, terwijl Simyo bij de factureren elk gesprek naar boven afrondt op een minuut.

Als u alle gesprekken op uw factuur afrondt op een minuut en samen met de verstuurde sms-berichten bij elkaar optelt, zult u zien dat Simyo u niet te veel in rekening heeft gebracht.

Wij begrijpen dat dit verschil tussen het getoonde verbruik en het geregistreerde/gefactureerde verbruik verwarrend kan zijn. Wij werken er hard aan om deze gegevens volledig gelijk te trekken.

En deze mensen zijn verkozen tot beste mobiele provider van Nederland? Ik weet dat ik niet dom ben, maar waarom begrijp ik dit niet? En wat is het nut van die app?

Blut in een vijfsterrenhotel

Persreisjes, ik vind ze heerlijk. Lekker met vakgenoten praten, eten en drinken op kosten van iemand die het wel kan betalen. Deze keer is uitgepakt in Milaan: ik zit in een vijfsterrenhotel in een kamer die groter is dan mijn huis. Twee eenpersoonsbedden, twee stoelen, een tafel, een bureau, een televisiemeubel, een bad, een douche, een plee, een bidet. En heel veel kastruimte voor mijn goedkope T-shirt en dansjurk.

Omdat het Italië is, heb ik hippe schoenen aan die natuurlijk compleet ongeschikt zijn voor lange wandelingen. Toch moest ik een rondje maken deze lunch want ik lig straks dan wel geurig in een tweepersoonsbad te dobberen, mijn portemonnee is nog steeds die van een freelance tekstschrijver. En de mensen die dit organiseren zijn wel gul, maar niet gek, dus lunch en bar gewoon op eigen rekening. Nonchalant bekeek ik de kleine kaart in de lounge en even dacht ik dat de lira weer was ingevoerd. Achter de thee stond namelijk 8. Achter de clubsandwich 30. Dertig euro voor een dikke boterham. Dat is moreel gewoon niet juist.

Gelukkig blijkt een verderop een kleine Carrefour te zitten. Ik ben dol op supermarkten in het buitenland, maar Italië is extra feest. Hompen betaalbare Parmezaanse kaas, zeventien soorten ham, verse vis, Limoncello in het schap bij binnenkomst en acht soorten balsamicoazijn in het hoekje bij de slager. De wijnafdeling durfde ik niet eens in, uit angst voor een geluksflauwte.

En nu zit ik dus in dat übersjieke hotel op de kamer kaas, ham en een broodje te eten vanaf plastic verpakking. In de gangen lijkt bijna iedereen een maatpak te dragen of een soepel vallende zomerjurk. Ik heb natuurlijk zoals altijd de verkeerde kleren mee (en de handtas vergeten, dus portemonnee in de zak) en voel me straks heel goedkoop, vermoed ik. Maar ja, als je ergens blut moet zijn, dan maar in een vijfsterrenomgeving.

 

Relatieve rijkdom

In de documentaire Claridges opent dit superdeluxe Londense hotel de deuren voor een cameraploeg van de BBC. Kamers kosten zo’n 2500-6500 euro per nacht. Ik kijk gefascineerd naar de rijksten der aarde, die zoals een Amerikaans reisbureau (partner van Claridges) zegt, “niet bekend zijn bij de pers”. Die boeken immers “kamers van zo’n 150 pond per nacht” dus deze elite komen ze niet tegen. Dit zijn de mensen buiten de media. Hun rijkdom is onvoorstelbaar groot. Een schattig echtpaar dat al 40 jaar in Claridges komt, boekt ieder jaar 16 nachten in de luxe suite. Personeel zorgt ervoor dat de kamers er ieder jaar exact hetzelfde uitzien: een bankje weg, een tafeltje erbij, de grote stoel links, de kleine rechts. Et cetera.

Lees verder Relatieve rijkdom

Boze freelancer

Ik ben boos. Voor het eerst in dertien jaar heb ik te maken met een opdrachtgever die failliet is gegaan terwijl er nog een factuur uit staat. Van de telefoniste begreep ik dat het voor hen ook erg snel is gegaan, maar ik kan geen enkele sympathie opbrengen. Het enige dat door mijn hoofd gaat is: “Maar jij krijgt je salaris nog”. Het gaat om een bedrag van nog geen duizend euro, voor hen vermoedelijk peanuts, voor deze eenpitter een fijn bedrag. Het bedrijf had een nieuwe naam aangenomen (een veeg teken in dit geval) en wilde de bestaande teksten herschreven en aangevuld. Leuk gesprek, aardige opdrachtgever, goed eindresultaat. Faillissementen gebeuren, maar waar ik boos om ben is dat mijn contactpersoon in alle talen zwijgt, terwijl ik hem twee keer vriendelijk heb gemaand. Het meisje bij de curator wist me alleen maar te vertellen dat het tot drie jaar kan duren voor ik hoor of ik überhaupt mijn geld krijg, want personeel en belastingdienst gaan voor. Ik begrijp dat allemaal, het hoort bij deze tijd, maar waarom geen enkele communicatie hierover?

Een andere opdrachtgever verlaagde laatst de woordprijs (ja mensen, soms werken wij nog met woordprijzen) met 20%. Twintig procent! Hun klant had de duimschroeven ferm aangedraaid en dan wordt er op freelancers beknibbeld. Mijn contactpersoon baalde er net zo van als ik en dat verzachtte de pijn een beetje, maar het maakt mijn woede niet minder. Ook luie debiteuren wakkeren deze aan. Het gaat hier niet meer om onderhandelen, maar om bedelen om waar je recht op hebt. Er is niets zakelijks meer aan, soms. We maken een afspraak, ik lever een dienst en vervolgens moet ik achter mijn eigen geld aan. Niet bij iedereen, maar te vaak. En ondertussen incasseert de bank (bijvoorbeeld) automatisch de kosten die ik maak wanneer ik rood sta en verwacht ook de belastingdienst dat ik mijn bijdragen tijdig lever. Logisch, maar niet helemaal in balans.

Bah, bah, bah. Ik moest dit even kwijt. Want er is maar één goede reactie op al deze acties: meer klanten, meer werk. Spreid het gezeik. Aan de acquisitie dus.