Tagarchief: amsterdam

Eerste keer gratis

BuurmansMatDe buurman met wie ik de overloop deel, heeft een nieuwe deurmat. Een PacMan-mat. Het was het eerste dat ik zag toen ik de voordeur open deed en de dag was onmiddellijk goed.

Op weg naar de winkels passeerde ik dertig ME-ers, in zwart en fluorescerend geel, met schilden, stokken en helmen. Ze gluurden over de brug naar het water, waar een een handvol collega’s aan het oefenen waren met een bootje.

ME_brug

Na het boodschappen doen nam ik de lange route naar huis, omdat ik probeer tienduizend stappen op een dag te zetten.

Daar kwam ik op straat de man tegen die aan de overkant van het pleintje op twee hoog woont. Toen ik nog een hond had, hing hij af en toe uit het raam en riep dingen als: “Bulletje! Wat ben je knap! En je hond ook!” En: “Mag ik een keer je bouvier zijn? Woef! woef!”

Hij is veertig-plus, altijd blij en zelden nuchter, vermoed ik, maar altijd strak in de spieren en zon(nebank)gebrand. En geheel ongevaarlijk. “Ik moest laatst aan je denken!” riep hij heel blij. “Lang niet gezien!” en gaf me een halve knuffel. Alles goed? Ja alles goed. Vond ik niet dat hij er goed uitzag? Ja, dat vond ik. Hij was namelijk vorige week gestopt met roken en dat merkte je toch. Het was wel moeilijk en hij was wat aangekomen, maar hij bleef trainen. Ik beaamde het hele verhaal, want ik ben +7 kilo gestopt dus ik ken het probleem. Ik zit anders straks in het vel, maar we hebben wel allebei een veel mooiere huid. “Wat zijn we knap he,”, zei ik.

Hij lachte, pakte even m’n armen vast, maakte een soort boksbeweging en zei: “Wanneer gaan wij nou eens lekker seksen?” Eh…. “Moet je kijken wat je d’r bij krijgt!” En hij trok zijn T-Shirt omhoog. Verdomd, een sixpack in zonnekleur en een strakke, geschoren borstkas. Ik keek bewonderend. “Eerste keer is gratis!” riep hij en begon te lachen. Ik lachte iets te hard mee, bedankte hem voor het aanbod en vervolgde mijn tienduizend stappen.

Walls-and-Skin-copy-602x377

Billenmannen

Zondagmiddag, met dame B. naar de officiële opening van tattooshop Walls & Skin. Onderweg komen we een dronken man tegen, type slecht gebit en bierblikje in de hand. Hij roept heel blij dat hij groene skelethandjes op zijn kont heeft. “Als je het doet, doe het dan goed!” Hij lacht om zijn eigen grap en trekt zijn veel te ruime spijkerbroek iets naar beneden zodat we de bovenkant van zijn glimmende zwarte onderbroek kunnen zien. Met gifgroene skelethandjes. Mooi hoor! roepen wij.  ”Ja, doet het dan gelijk goed!” Goed zo man, je hebt groot gelijk. Ook al heb ik geen idee wat je dan goed aan het doen bent.

Bij de shop staan veel stoere kerels bier te drinken en airbrushwerk te maken. Keuvelende gezelligheid. En dan zie ik uit mijn ooghoek een zwaar betekende man ook zijn spijkerbroek van zijn kont trekken. Geen skelethandjes hier, maar tribals tot aan de naad. Zijn gesprekspartner knikt goedkeurend.

Ik meen opeens te begrijpen wat er is gebeurd. Als tattooman met enige regelmaat zijn bilpartij aan het publiek toont en dronkenlap was getuige, dat zou zijn hilariteit verklaren. Zo niet, dan was het een glitch in the matrix.

Wandelend terrasje

Op een bankje op een terrasje in de avondzon, genoten ZM en ik van haar vakantie. Een dame kwam aangewandeld. Een elegante vrouw van rond de vijftig, verzorgd, mooie krullen, leuke kleren en een glaasje rode wijn in haar hand. Geen tas, geen fles, alleen dat glaasje. Neem jij je eigen drank mee, vroeg ik. Ze lachte. “Ik had zo’n zin in een glaasje wijn buiten,” zei ze, “en ik moest toch nog boodschappen doen dus ik dacht, ik neem mijn glaasje mee.” Wij lachten terug. Ze schreed voorbij en zei: “Ik ben gewoon een wandelend terrasje!”