Status: vrouw met hond

Ik blijk niet erg geschikt voor eindeloze vrijheid. Sinds het overlijden van Theo Monsterhond in 2011 kon ik 24 uur per dag, zeven dagen per week doen wat ik wilde. Dat heb ik gedaan. En ik werd het zat. Het bleef malen dat een hond toch goed voor me zou zijn, maar ik was er nog niet aan toe, tot ik Vito zag. Sinds gister ben ik weer vrouw met hond en het klopt.

Hij houdt van autorijden en hij vindt het uitzicht vanaf ‘zijn’ stoel in de woonkamer ook mooi. Voor de rest ben ik onder strikte (ahem) begeleiding van een echte bullentrainer en dat is ook nodig. Vito is een blije hond, die het leven bestormt en daar is het leven niet altijd klaar voor.

Ik heb weer pootjes in huis. En hondenharen en een bedelbek. Ik kan weer een dog blog starten en legaal over straat zwerven. Ik weet nu alweer hoe het was om mensen de stuipen op het lijf jagen met een lelijke big, om samen op de bank hangen en kletsverhalen op te hangen tegen iets dat beweegt. Natuurlijk zal ik de vrijheid af en toe terugwensen, maar dan hoop ik me heel snel te herinneren dat enorme ruimte ook enorme leegte kan bevatten.

 

Een gedachte over “Status: vrouw met hond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>