IMG_3273

Rijdende hondenmand

Af en toe leen ik mijn auto van de man die hem heeft gekocht. Het is een VW Caddy, een bestelauto, en twaalf jaar lang waren we bij elkaar. Het was de ideale hondenauto. Monsterhond Theo sliep heerlijk onder dekentjes in zijn mand in de achterbak. We zaagden een gat in het rek tussen voorstoelen en laadbak zodat hij mee kon kijken als hij wilde. Toen hij ouder werd, verdween het rek achter de bijrijdersstoel helemaal , zodat Theo met zijn kop op baas’ schouder mee kon rijden. 

Monsterhond Vito voelde zich minder op zijn gemak en hij wilde alleen maar achter het stuur zitten. Het rek ging weer tussen voor- en achtergedeelte. Middenin de file in een drukke winkelstraat wurmde Vito zich door het gat naar voren en eindigde hijgend op het dashboard. Vanaf die dag reisde Vito in de auto in een bench.

Toen ik Monsterhond Nozem te logeren kreeg, was de auto inmiddels van iemand anders. Het kleed was verdwenen uit de achterbak en zijn pootjes gleed over het hout. Ook hij vond heel snel het gat in het rek, maar hier geen hijgen of paniek. Nozem zeeg neer op de bijrijdersstoel en viel in slaap. Een hond voorin is niet veilig, dus vandaag zette ik de mand achterin en dacht na over het blokkeren van het gat. De zoon van de nieuwe eigenaar is allergisch voor hondenharen en hij was me voor:  hij maakte het gat dicht met een spanband. Ik keek ernaar en dacht: niet echt bullterriërproof.  Het viel me. Het bleek zelfs verrassend modieus.

IMG_3274

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>