Samen schaatsen kijken.

Nozem, pleeghond

Of ik een maand een bulletje in huis wilde nemen, want hij deed het zo slecht in het asiel. Misschien dat een pleeggezin zijn neurotische gedrag vermindert, zodat zijn kansen op adoptie groter worden. “Het is meer een Theo dan een Vito”, aldus de vrager, die mijn hondenperikelen kent. Op de fotootjes stond een lieve hondenman van middelbare leeftijd, met een verloren blik in zijn ogen. Binnen een paar dagen was het geregeld. Hij werd gebracht, we liepen een rondje en hij bleef. Hondenpleegmoeder. Dat was ik nog niet eerder.

SOA
Het asiel had hem Bullie genoemd, maar dat kan natuurlijk niet. Je noemt een tekkel ook geen Tex. Het werd Nozem en hij is er nu vier dagen. Hij is nog niet gewend aan een mand en ligt liever op de koude vloer van de badkamer. Dat lijkt meer op een kennel.

Alles is nieuw, alles is spannend. Ik had de andere Monsterhondbaas HB gevraagd of hij het weekend hier wilde zijn, als tweede paar ogen en handen. We analyseerden het gedrag van Nozem en aaiden alle kennellucht uit zijn vacht. Nozem vindt het allemaal goed. Er zit geen spoortje agressie in hem en het is nu pas dat ik me echt realiseer hoe stressvol leven met Vito was. “Jouw vorige hond had SOA,” zei de kenneldame en ja, dat riep bij mij ook wat vragen op. Het staat voor Sudden Onset Aggression en is ook bekend als ‘Rage Syndrome’. Een afwijking in de hersentjes die uit het niets agressie teweeg brengt. Ogen die opeens hard en glazig worden en een hond die na de poging tot bijten, doet of er niets aan de hand is. Ik wist dat Vito niet klopte, maar dat het een naam heeft, brengt toch rust. Hij was niet te helpen en mij beslissing om hem in te laten slapen, inderdaad de enige juiste.

Scheidingsangst
Ik merkte wel dat ik nog oude angst had: Nozem volgt elke beweging die ik maak en ik zat bijna te wachten op uitvallen of ¬†happen. Niets van dat alles. Hij wil alleen maar zeker weten dat hij niet alleen achterblijft. En dus mag ik weer werken aan mijn leiderschapskwaliteiten. Een hond die vertrouwen heeft in zijn baas, hoeft zelf niet in paniek te raken. De komende weken zit ik weer twee maal daags in het portiek: 4 minuten, 5 minuten, 10 minuten… ¬†Rustig opbouwen zodat Nozem leert dat weg niet echt weg is. Hij durft al wel minutenlang ergens te liggen waar hij mij niet ziet. Dat vind ik al heel wat. Verder lopen we veel. Hij zit aan de antidepressiva en ik weet uit ervaring dat wandelen goed is voor de ziel. Zo helpen we elkaar. Mooi toch, hoe dat werkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>