Nozem is geadopteerd

Het was een en al nerveuze bullenbak die hier binnenkwam. Jarenlang genegeerd, toen in beslag genomen, maanden in het asiel gezeten. Hij draaide rondjes, zat dik onder de medicijnen. Hij wist niet wat hij met zichzelf aan moest, hij wilde alleen maar op schoot klimmen en geaaid worden. Na twee weken durfde hij overdag een slaapje te doen. Na drie weken leek hij op een gewone bull. Nog wel wat nerveus, iedere keer als ik opsprong, deed hij dat ook, maar hij kreeg al vertrouwen dat ik hem niet zou verlaten. Nozem was klaar voor adoptie. Zo’n zoeterd had ik natuurlijk graag zelf gehouden, maar met mijn leven van rondhollen is zo’n aandachtvrager niet te doen.

In de vierde week meldde zich het ideale gezin voor Nozem. Vader, moeder, twee grote kinderen, rustige buurt, lekkere tuin. Hij was precies wat ze zochten, zij waren precies wat hij nodig had. Kennismaking, wandelingetje en hop, hij sprong zo bij hen de auto in. Hij liet zich met een blij hoofd naar de achterbank duwen. Met tranen in de ogen gaf ik zijn lievelingsbal mee. Zij reden weg en ik wandelde naar het huis van een vriend om even te huilen.

Inmiddels heb ik fotootjes gehad van een blije hond. Op mijn YouTube-filmpjes kwam de reactie van iemand dat het nu zijn of haar hond was. Dat deed heel even zeer, maar het is natuurlijk een heel goed teken. Ik heb een hond gered. Zo voelde dat bij Vito nooit, maar dankzij Nozem heb ik er vrede mee hoe dat verlopen is. Het is goed zo. Kijk maar naar hem:

tuinhond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>