Nog eentje dan…

Ik geef de schuld aan Maaike. Zij zei immers: “Er is een singer/songwriter-avond op de Zeedijk, kom je ook?” Leek me leuk. En nu is het half 3 en zit ik met een vol hoofd achter mijn Mac en probeer ik al mijn impressies te rangschikken. De zangeres was prachtig. Haar stem was puur en loepzuiver. Ze was Engels maar zong ‘De Avonden’ en ik pinkte een traantje weg. Toen at ik elders een klein hapje met een andere vriendin en had ik, terug in de kroeg, een gesprek over wel/niet kinderen met een man die geen ondernemer is maar wel een kinderopvang gaat beginnen, die een gezin heeft maar af en toe seksuele uitstapjes maakte, maar niet langer met zijn homovriend met wie hij graag gaat stappen. Hij was wel aardig. En getrouwd. Dol op kinderen. En idealistisch.

Waar ik nog een afzakker dacht te halen, iets later, viel helaas om 1:10 de politie binnen, want regels moeten immers strikt gehandhaafd. De eigenaar “was beschonken”, de politievrouw uiterst rigide in haar pogingen de juiste administratie boven tafel te halen. Haar horkerige collega zou wel even helpen, maar hij wist niet eens dat hij het erger maakte. Ken je dat? Die ‘discussie’ tussen bureaucraten en mensen die voelen dat ze genaaid worden? Ik aaide “de beheerder” over zijn rug, terwijl hij foeterde over gepest worden en een map papieren doorworstelde. Ik sloop weg.

Omdat het morgen toch een vrije dag is, dacht ik een nachtbus te nemen naar een plek die wel na 1 uur open was in dat ruimdenkende Amsterdam – waar je verdorie gewoon moet zoeken naar een biertje na half 2 –  maar dat bleek ook een vergissing. Mijn OV-kaart (kosten: 65 euro per jaar) blijkt namelijk niet geschikt voor de  nachtbus, want die heeft een ander tarief. Dat moet je aangeven bij het opladen. Voor 4,50 mocht ik een kaartje kopen, maar voor dat geld en later de rit naar huis kon ik net zo goed afhaken. Ik liet de buschauffeur uitleggen hoe het zit (ik snap het nog steeds niet), zei dat ik het afschuwelijk voor hem vond dat hij voor zo’n bedrijf werkte, en nam een TCA-taxi naar de Meermankade. TCA, omdat het ‘t enige betrouwbare taxibedrijf in de stad is, naar verluid.

Ehrmagerd. De taxichauffeur wilde niet horen over bizarre nieuwe regels in het Nederlands openbaar vervoer, maar begon in plaats daarvan over a) de omkoopbaarheid van justitie b) de incompetentie van bureau jeugdzorg en…. tromgeroffel!!! c) de corruptie in de media. Hij was zo overtuigd van zijn eigen waarheid, dat hij me af en toe meewarig aankeek dat ik nog zin had in het leven. Zelden heb ik iemand meegemaakt  in een dienstverlenende branche die zo vasthield aan zijn wereldbeeld en de daarbij behorende ellende. Dat vond hij ook van mij: hij gaf me wel drie keer een hand om afscheid te nemen van de vrouw die in zijn ogen nog in eenhoorns geloofde. Ook al werk ik bijna 14 jaar in de media, heb ik een uiterst intelligente vriendin bij Jeugdzorg en bracht ik tijd door in andere landen dan Nederland. Ik snapte er werkelijk niks van. Vond hij. Ik snapte hem ook niet, dus over één ding waren we het wel eens.

En nu zit ik achter mijn Mac en deel ik weer een opmerkelijke avond met mijn 19 abonnees. En wat nu? Ik geloof  niet in eenhoorns, maar wel in vriendelijkheid naar barmannen, buschauffeurs, politieagentes en taxichauffeurs. Zij zijn immers ook maar onderdeel van een onbegrijpelijk systeem en het enige dat ik kan doen om het leven beter te maken, is beleefd zijn naar mijn naaste. En misschien naar huis gaan wanneer de tap dicht gaat. Maar dan zouden we een treurige hoeveelheid anekdotes mislopen.

 

 

 

 

4 gedachten over “Nog eentje dan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>