Maastricht en ik, dat wordt het niet

Het is zo’n mooie stad en zo gezellig, de mensen zijn vriendelijk, het eten en drinken heerlijk en de winkels veel chiquer dan in de rest van Nederland. Dat zal allemaal echt wel, maar Maastricht en ik, wij sporen niet. Ik weet niet waarom, maar het loopt daar nooit zoals ik had gedacht. Ruzie tijdens een weekendje weg, bonje op de St Pietersberg door een weigerende hond (“I don’t do hills”), ongesteld tijdens een romantisch afspraakje en vorige week een chronische kortsluiting met o.a. het openbaar vervoer.

Van het congres dat ik had zullen bijwonen, heb ik ongeveer een kwart meegekregen. Ik was al laat, omdat de trein die bij het MECC zou stoppen, dat al op Centraal Station deed. Mijn hotel zat aan de andere kant van de stad en de bussen gaan eens per half uur. Ik liep precies de verkeerde sessies binnen en hoorde achteraf welke sessies wel heel interessant waren geweest. De tweede avond raakte ik mijn tafelgenoten kwijt en doolde ik op OV-fiets door de stad op zoek naar die ene kroeg waar de congresgangers toch niet bleken te zitten. Dan maar naar die ene gaybar, daar komt het meestal goed met mij.

Het was erg rustig, want in tegenstelling tot Amsterdam, kan je in Maastricht doordeweeks een kanon afschieten. Twee groepen studenten veroorzaakten wel wat reuring. De eerste groep wilde voor bonuspunten op de foto in hun blote kont. Dat vond de barman niet zo kies. “Van die mevrouw mag het wel!” Ja, van die mevrouw mocht het wel, maar zij hoefde ook niet op Facebook in die context. Ze deden het dan maar voor het raam. Een prachtig blond jongetje van ongeveer 20 keek me nog wel smachtend aan en zei dat ik hem – voor bonuspunten – wel mocht kussen. Ik zei dat ik me dan eerst moed moest indrinken. Dat vond hij jammer. Ik zei dat het mij ook speet dat ik niet wilder was.

De tweede groep vroeg om 1 blue curacao en positioneerde zich vervolgens in een rij op de trap.  De bovenste goot het glas leeg in zijn mond en liet het in die van de volgende lopen. Dit ging de hele onsmakelijke rij langs, tot degene op de begane grond het blauwe vocht mocht doorslikken. Heterolol in een homokroeg: kijk ons eens durven. Stijl en klasse, die Limburgse studenten.

De volgende dag pakte ik de trein naar Amsterdam, maar die ging niet verder dan Sittard vanwege (jawel) een kapotte bovenleiding. Het regelen van NS-bussen zou minstens een uur duren, de reparatie was wellicht eind van de dag pas klaar. Ik hees mij in het streekvervoer met een grote groep jonge mensen en gezamenlijk togen wij naar Susteren, vanwaar een bus naar Roermond ging.

Dat werd heel gezellig en één dame in het bijzonder zorgde voor veel vermaak. Zij bevriendde iedereen om haar heen op Facebook en deelde vervolgens hardop alle persoonlijke informatie. “O je was in Portugal op vakantie, leuk gehad? Is dat je vriendin? Werk je nog steeds bij BMW?” Zij was onderweg naar een hot date in Eindhoven en wij stelden haar collelectief gerust dat a) haar make-up nog prima zat ondanks de warmte en dat b) heur haar los veel beter zat dan omhoog.

Al met al duurde de hele tocht vijf uur en ik wist weer even heel zeker: Maastricht is voor mij veel te ver van huis.

 

Een gedachte over “Maastricht en ik, dat wordt het niet

  1. Misschien maar beter naar echt buitenland dan, qua expectations management? Gent ofzo? Of naar Luik, wanneer je in Maastricht moet zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>