Categorie archief: work

Inch-nijd

Nu mobiele telefoons steeds grotere schermen krijgen, kunnen gadgetliefhebbers eindelijk inches vergelijken zonder schaamte. Zo klapte Mobile Cowboy Ron tijdens de Whizpr-borrel zes inches op tafel, in de vorm van de nieuwste Nokia “phablet”. Omstanders kwamen niet verder dan een miezerige 4,3 met een enkele uitschieter naar 5 3/4. Inch-nijd is borrelpraat geworden.

inchnijd

Waarom journalistiek nog steeds werkt

Ssnews.humptyIn 1999 begon ik met professioneel schrijven als IT-journalist. Ik hoefde mijn artikelen niet voor te leggen aan marketingafdelingen, vrije nieuwsgaring bestond nog. Ik schreef op wat ik hoorde en trok conclusies. Dat is in de laatste 15 jaar sterk veranderd. De onafhankelijke publicaties zijn omgevallen en/of opgeslokt door grote uitgeverijen. Dankzij internet kan iedereen publiceren en het is voor journalisten erg moeilijk geworden hun brood te verdienen, laat staan dat er roomboter op gesmeerd kan worden.

Dit wordt geen zeurverhaal, overigens. De ontwikkelingen zijn wat ze zijn en het is onze taak als zelfstandigen om mee te bewegen met de wereld zodat we blijven bestaan. Dit is een beschouwing van mijn beweging en hoe ik dankzij Buzzfeed weer vertrouwen heb gekregen in de toekomst van de journalistiek.

Lees verder Waarom journalistiek nog steeds werkt

ZZP-er? Freelancer? Ondernemer?

plus professional womanDe term ZZP-er heeft iets treurigs. De zelfstandige zonder personeel, ook wel de zelfstandige zonder pensioen genoemd of de zelfstandige zonder poen, de zelfstandige zonder pret. Het is in ieder geval een zelfstandige die iets mankeert. Een ambtenarenterm, bedacht voor mensen die hun baan dreigen kwijt te raken en daarom maar voor zichzelf beginnen. Terwijl een zelfstandige juist zoveel plussen heeft: autonomie, focus, ondernemerszin, expertise en ambitie. Hij moet investeren om te overleven en te groeien, hij kan niet achterover leunen in afwachting van de vaste maandelijkse betaling.

De term freelancer is dan bijna een tegenpool: de vrije lansier, in te huren voor klussen om daarna weer te verdwijnen voor het volgende avontuur. De term associeert met flierefluiten en wordt niet altijd even serieus genomen binnen de corporate lifestyle. Pas wanneer je geen van beide bent, mag je jezelf Ondernemer noemen, wat personeel impliceert en ondernemersplannen. Curieus toch, hoe snel woordinflatie kan ontstaan. Fascinerend, hoe subtiel de verschillen in associatie zijn en hoe we ondernemerschap willen indelen in categorieën.

Wat blijft er dan aan taal over voor de zelfstandige eenling die bewust koos voor het ondernemerschap? Ergens tussen ZZP en freelance moet een benaming te vinden zijn voor de deskundige die continue investeert in zijn expertise, actief zijn netwerk onderhoudt en op de hoogte blijft van zijn vakgebied. Een geuzennaam voor de eenpitter, een zelfstandige MET van alles, die zich volledig inzet voor iedere nieuwe klus of project omdat hij niet anders kan of wil.

Ik raak steeds meer gecharmeerd van de term ‘zelfstandig professional‘. Het ademt ondernemerschap, autonomie en deskundigheid. Ik ga eens kijken wat er gebeurt wanneer ik de term ‘freelance’ laat varen en me voortaan ZP-er noem.

Dooddoeners in communicatie: een fijne dag

haveanicedayIk kan mij niet meer herinneren hoe wij ‘vroeger’ een zakelijk telefoongesprek afsloten, in de tijd voor we elkaar een fijne dag toewensten. De Amerikaanse dooddoener heeft een ferme plek veroverd in Nederland communicatieland. Soms is het aardig, wanneer je een prettig gesprek hebt gehad met een willekeurige dienstverlener en je hebt samen ook daadwerkelijk iets bereikt.

Maar te vaak hoor ik het wanneer een potentieel fijne dag enigszins verknoeid is omdat de administratiekosten toch doorberekend worden, een foutje in het systeem mij als klant uren extra werk opleveren of die broodnodige betaling toch drie weken op zich laat wachten. Om maar wat te noemen. Dan heeft de scherpe tong de neiging zich te roeren. “Nog een fijne dag!” krijgt dan als respons “dat lijkt me niet” of “en hoe stelt u voor dat ik dat ga doen?”.

Ik wil niet heel zuur klinken, want het is allemaal vriendelijk bedoeld en er zijn grotere problemen in de wereld, maar ik pleit wel voor enig nadenken voor we deze dooddoener hanteren. Heb je als dienstverlener er alles aan gedaan om je klant daadwerkelijk een goed gevoel te geven? Prima. Dan kunnen we allemaal een fijne dag gaan hebben. Maar is zijn probleem niet opgelost of klinkt hij aan het eind van het gesprek nog steeds boos en/of verdrietig, bedenk dan wat anders.

Zo gaat een foutje van Bol.com mij een paar uur extra werk kosten omdat ik al mijn te verkopen boeken weer moet invoeren. Dan wil ik geen hersenloos “nog een fijne dag” horen aan het eind, want wie heeft er een fijne dag wanneer hij buiten zijn eigen schuld een rotklus opnieuw moet uitvoeren? Ondanks alle aangeboden excuses blijf ik met een gevoel zitten dat het Bol allemaal weinig kan schelen. Doe mij dan maar een zakelijk “goedemiddag” of “dag mevrouw”.

 

 

Nederlands is prachtig

Had ik het maar zelf bedacht:

Men spreekt van één lot, en verschillende loten,
maar ‘t meervoud van pot is natuurlijk geen poten.
Zo zegt men ook altijd één vat en twee vaten,
maar zult u ook zeggen: één kat en twee katen?
Laatst ging ik vliegen, dus zeg ik : ik vloog.
Maar zeg nou bij wiegen beslist niet: ik woog,
want woog is nog altijd afkomstig van wegen,
maar is dan ‘ik voog’ een vervoeging van vegen?
Wat hoort er bij ‘zoeken’? Jazeker, ik zocht,
en zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?
Welnee, beste mensen, want vlocht komt van vlechten.
En toch is ik ‘hocht’ niet afkomstig van hechten.
En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin zegt men bij slopen ‘ik sliep’.
Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.
Maar fout is natuurlijk ‘ik riep’ bij het rapen.
Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u ‘t weet
en dat u die kronkels beslist niet vergeet.
Dus: kwam ik u roepen, dan zeg ik ‘ik riep’.
Nu denkt u: van snoepen, dat wordt dan ‘ik sniep’?
Alweer mis, m’n beste. Maar u weet beslist,
dat ried komt van raden, ik denk dat u ‘t wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.
En toch volgt na wieden beslist niet ‘ik wood’.
‘Ik gaf’ hoort bij geven, maar ‘ik laf’ niet bij leven.
Dat is bijna zo dom als ‘ik waf’ hoort bij weven.
Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.
‘t Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,
maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet, zult u zeggen, dat komt van vergissen.
En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:
hoort bij slaan nu: ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort: ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.
Je ziet, onze taal beste dames en heren,
is, net zoals ik al zei, best moeilijk te leren!

(Bron: via R. Marcus op Facebook)

SURFnet gekort en geëerd

Gepubliceerd op Dutch Cowboys:

Kees Neggers, oprichter en voormalig directeur van SURFnet, wordt op 3 augustus officieel bijgezet in de Internet Hall of Fame. Hij is de eerste Nederlander die deze eer krijgt, samen met Teus Hagen van NLnet en Unix Gebruikersgroep NLUUG. Mooi, die internationale erkenning, maar de organisatie die Neggers oprichtte dreigt ernstig gekort te worden op het innovatiebudget. 

Neggers wordt genoemd als pionier in de ontwikkeling van internet in Nederland. SURFnet bracht ons onder andere internettknooppunt de AMS-IX (Amsterdam Internet Exchange) en voorziet hoger onderwijs en onderzoeksinstellingen van supersnelle netwerkverbindingen. Dit maakt geavanceerd onderzoek met grote hoeveelheden data mogelijk, zoals medische beeldbewerking en DNA-analyse.

Lees verder SURFnet gekort en geëerd

Jongleren met een gekneusde hand

Veertien jaar geleden werd ik gevraagd voor een uitgever te werken die mij, als beginnend freelancer, het toen riante woordtarief bood van 0,40 per woord. Ik was immers een tweetalig IT-journalist en dat mocht worden beloond. De laatste jaren verdwenen er titels en werden artikelen korter, maar het tarief steeg wel. Ergens voelde dat toch als waardering voor het ambacht en de manier waarop ik het uitvoerde.

Vandaag werd ik gebeld dat alle freelancers die nog voor deze uitgever mogen werken, als beloning teruggezet worden naar het tarief van 1999 en dat alle content vrijelijk herplaatst mag worden. Het Sanoma-contract, inderdaad. Of ik wilde tekenen.

Ik heb meelij met de man die de freelancers moet bellen. Hij hoort “woede en/of diepe treurnis” bij ieder gesprek. Hij is slechts de boodschapper. Wel een die het slechte nieuws op een keurige manier brengt, maar toch.

Ook bij mij gevoelens van woede en diepe treurnis. Waar opdrachtgevers de tarieven gestaag verlagen, voelen energiemaatschappijen en (zorg)verzekeraars geen enkele aarzeling hun premies te verhogen. De rekeningen komen net zo hard binnen als voor de crisis en dat jaagt me soms schrik aan. Ik ben nu op het punt waar ik alleen nog offertes durf uit te brengen na dagen van gepieker. Ben ik niet te duur? Wat is redelijk? Hoe concurreer ik met hobbyisten die 30 of 40 euro per uur vragen? Wat doet mijn kwaliteit er nog toe?

Het is de tijd, ik weet het. Ik prijs mij gelukkig dat ik nog werk heb en dat er nog steeds prominente namen in mijn portfolio staan. Maar het is vermoeiend. Ondernemen is kansen zien, groeien door tegenslag, bla bla bla. Maar op sommige dagen voelt ondernemen als ploeteren, als jongleren met vijf ballen en een gekneusde hand. Op sommige dagen wil ik al die zelfstandigheid en onafhankelijkheid in een hoek trappen en in plaats daarvan gaan geloven in de staatsloterij of het strikken van een rijke man. Het is op sommige dagen verrekte lastig om creatief en enthousiast te schrijven, wanneer de rekeningen vanuit het inbakje om aandacht schreeuwen.

Maar het is wat het is en van janken wordt het nooit beter. En dus ga ik na een half uurtje zelfmedelijden mijn zegeningen maar weer eens tellen. Te beginnen met mijn hond in een biggenpak.

 

So long, appril

It has been a hell of a month. Today is the last day of appril, the festival all about apps. We had dozens of events throughout April and each one I attended was indeed hippy appie. Excellent speakers, interested audiences, the latest of the latest as topics – all good. Organising this with a group of volunteers who all have businesses to run too, is, as you can imagine, a nightmare. And for a fortnight, I had at least three daily blogs to post to DutchCowboys.

But I am not complaining. I love being busy and all in all, it was a wonderful experience and very educational too. I hung out with the cool kids (who look amazingly uncool in the pic), was jury member for an app contest by FNV KIEM, networked myself silly and met a lot of great people. And I realised again how much I love this industry: mobile, apps and games.

And now I am almost ready for the next big event in my life: Dog. As per 1st May it is goodbye nightlife, for a while anyway. I’ve adopted a two year old English Bull Terrier. It was about time I was truly happy again. Don’t worry, this won’t become another Dog Blog, he has his own Facebook page already. Of which you will be informed, soon.

 

 

RTB: Moneyball voor adverteerders

Toch leuk, dat ik film en technologie kon combineren in een blog voor DutchCowboys.

Cloud marketingplatform Turn lanceerde eind maart Flextag, een manier voor marketeers om makkelijker online data te verzamelen. In plaats van iedere pagina apart te moeten markeren met een ‘pixel’, meet de Flextag gebruikersgedrag op de hele site door, inclusief het winkelwagentje. Deze data wordt gebruikt om advertenties te personaliseren door middel van – bijvoorbeeld – real time bidding.

Wat is Real Time Bidding?

In de film Moneyball (2011) gebruikt een baseballcoach (Brad Pitt) voor het eerst in de geschiedenis van de sport software om het ideale team samen te stellen. De weerstand bij de baseballdeskundigen is groot, want computers kunnen immers niet bepalen wat een goede speler is. De IT-man (Jonah Hill) vertrouwt echter op zijn algoritme en zijn data. De controversiële manier van werken brengt de Oakland A’s uiteindelijk een ongekend lange reeks overwinningen.

Lees verder RTB: Moneyball voor adverteerders

Waarom de kwantumcomputer niet kan en toch werkt

Geschreven voor DutchCowboys.nl 

Leo Kouwenhoven, winnaar van de Spinoza-prijs en ontdekker van het Majorana-deeltje, sprak op het SURF Resarch & Innovation Event op 28 februari over ‘kwantum-rarigheden in technologie’. Zijn team aan de TU Delft buigt zich over de vraag of het gedrag van fundamentele deeltjes verwerkt kan worden in een structuur die zichtbaar is met het blote oog en kan leiden tot de bouw van een kwantumcomputer. In onze wereld van klassieke natuurwetten is het niet mogelijk om op twee plaatsen tegelijkertijd te zijn. In de kwantummechanica kan dit echter wel, omdat die wereld andere wetten gehoorzaamt en de status van iets kan veranderen door het te meten. Wie even kwijt is hoe het zat, kijkt nog even naar TBBT’s Sheldon’s uitleg over Schrödingers Kat.

Lees verder Waarom de kwantumcomputer niet kan en toch werkt