Categorie archief: stories

Eerste keer gratis

BuurmansMatDe buurman met wie ik de overloop deel, heeft een nieuwe deurmat. Een PacMan-mat. Het was het eerste dat ik zag toen ik de voordeur open deed en de dag was onmiddellijk goed.

Op weg naar de winkels passeerde ik dertig ME-ers, in zwart en fluorescerend geel, met schilden, stokken en helmen. Ze gluurden over de brug naar het water, waar een een handvol collega’s aan het oefenen waren met een bootje.

ME_brug

Na het boodschappen doen nam ik de lange route naar huis, omdat ik probeer tienduizend stappen op een dag te zetten.

Daar kwam ik op straat de man tegen die aan de overkant van het pleintje op twee hoog woont. Toen ik nog een hond had, hing hij af en toe uit het raam en riep dingen als: “Bulletje! Wat ben je knap! En je hond ook!” En: “Mag ik een keer je bouvier zijn? Woef! woef!”

Hij is veertig-plus, altijd blij en zelden nuchter, vermoed ik, maar altijd strak in de spieren en zon(nebank)gebrand. En geheel ongevaarlijk. “Ik moest laatst aan je denken!” riep hij heel blij. “Lang niet gezien!” en gaf me een halve knuffel. Alles goed? Ja alles goed. Vond ik niet dat hij er goed uitzag? Ja, dat vond ik. Hij was namelijk vorige week gestopt met roken en dat merkte je toch. Het was wel moeilijk en hij was wat aangekomen, maar hij bleef trainen. Ik beaamde het hele verhaal, want ik ben +7 kilo gestopt dus ik ken het probleem. Ik zit anders straks in het vel, maar we hebben wel allebei een veel mooiere huid. “Wat zijn we knap he,”, zei ik.

Hij lachte, pakte even m’n armen vast, maakte een soort boksbeweging en zei: “Wanneer gaan wij nou eens lekker seksen?” Eh…. “Moet je kijken wat je d’r bij krijgt!” En hij trok zijn T-Shirt omhoog. Verdomd, een sixpack in zonnekleur en een strakke, geschoren borstkas. Ik keek bewonderend. “Eerste keer is gratis!” riep hij en begon te lachen. Ik lachte iets te hard mee, bedankte hem voor het aanbod en vervolgde mijn tienduizend stappen.

Bouvier

Drie hoog aan het pleintje woont een fan. Een gespierde, gebruinde man van onduidelijke 45plus-leeftijd. Wanneer ik langswandel met Vito roept hij uit het raam dat ik zo’n mooie hond heb. “Ze zijn helemaal niet gevaarlijk hè! Ze zijn mooi!” Op straat spreekt hij ons aan met “bulletje”, of ik de hond bij me heb of niet. Vanmorgen kwam ik hem tegen bij de vuilnisbak voor het huis. Even het weekend wegstorten. Dat moest ik niet op blote voeten doen, zei hij, ik zou nog ziek worden. Hij voelde zich zelf ook niet erg lekker, zijn spieren deden zeer, “maar gewoon doorgaan he!” Ik lachte, wat een vrolijkheid op de vroege morgen. Hij keek me aan en zei halfverbaasd: “Jij bent een mooie vrouw. Heb je een vriend? Wil je er misschien een bouvier bij? Woef woef!” En lachend liep hij door. Woef woef.

 

Is ook een vak

dewarejacobBij de wijn- en whiskyhandel vroeg ik of er een tabakszaak in de buurt zat. “Doen mensen dat nog?” vroeg de slijter, “Roken? Ik dacht dat ze alleen maar dronken.” ‘Ach,’ riep ik enthousiast, ‘ik doe allebei.’ Hij had acht planken met mooie whisky’s en opeens had ik voor de lunch al een nipje 45% binnen. Uitstekend spul.

Of ik hier nooit eerder was geweest, vroeg de slijter, die de zaak een paar weken waarnam voor zijn vakantievierende zoon. En of ik in de buurt woonde. Ik legde uit dat ik zelden in deze straat kom, maar  bij een klant om de hoek moest zijn. Hij vroeg: “Wat voor werk doe je? Massage…?” De drie puntjes waren een veelbetekenende stilte, waar ik allerlei activiteiten aan toe kon voegen. Om mijn verrassing te verbergen babbelde ik ‘Nee, niks zo ingewikkelds, ik ben tekstschrijver.’ “Dus je werkt niet je handen.” Eh…

Later, in mijn hoofd, was ik erg gevat. “Als er geen toetsenbord aan zit ben ik hopeloos.”

 

Freelance tan

sunny_beachIt is ridiculously hot in the Netherlands at the moment. Tropical and we don’t know what do with ourselves when we don’t eat or drink outside.

So, during lunch with three lovely office ladies today, we fought over the seat that had the most shadow. Only one woman wanted to sit in the sun. “I can’t get enough of this heat!” she said, “I want a proper tan this year!” She was doing well, but then they looked at me. I’ve never been this sunny looking in my working life, being outside for hours every day with Dog. “Freelance tan,” we decided. Face, arms and chest all look as though they were at the beach every day. Everything else is a solid English white.

I pointed to a lady having lunch at the next table. “Freelance tan too”.  The office girls disagreed as one. The lady was smoothly tanned from head to feet (as far as we could tell, of course). “That’s a rich husband tan”. Noted.

 

 

Armedonder

 Deze foto is genomen op een centraal station. Op het bordje staat: “Let op: beperkte ballast dikte Handmatig onderstoppen.” Ik had geen idee wat het betekende en postte het op mijn verzameling Gevonden Woorden op Pinterest. En ik kreeg respons!

Sabrina van Z. zei dat haar vriend hetzelfde had gezien en Google om hulp had gevraagd. Blijkt dat ‘onderstoppen’ gaat over de dwarse balken tussen de rails. “Die moeten handmatig onder de kiezels worden gelegd, want de rails kunnen de ballast van een machine niet dragen. Mysterie opgelost!”

Dit deed me denken aan een familie-anekdote. Mijn moeder hoorde mijn nichtje vreemde, ongereformeerde dingen zeggen. Toen ze beter keek, zag ze dat de kleine Rotterdammer haar poppen instopte met een dekentje en de woorden “armedonder, armedonder, armedonder.”

Ik zal nu tot in lengte van dagen op centraal stations denken aan NS-mannen (sorry dames) die met hun grote klauwen dwarse balken bedekken met kiezels, om ze te beschermen tegen de ballast van een machine. Awww. Liev.

Vers brood

Met hond liep ik voorbij de bakker en dacht: Aha, brood! (Ik heb een grondige hekel ontwikkeld aan boodschappen doen, waardoor het is verworden tot continue impulsaankopen). Ik stak mijn hoofd om de hoek en vroeg of de hond ook naar binnen mocht. Dat kon niet, maar er waren haakjes onder het raam waar ik hem kon vastzetten. “Daar is hij nog niet aan toe,” zei ik, waarop de bakker begon te lachen. “Kijk eens binnen,” zei hij, “We zitten hier met drie Marokkanen en jouw hónd is er nog niet aan toe?”

Vanaf de stoep wees ik zijn collega aan wat ik ongeveer wilde hebben terwijl de geestigheden over en weer vlogen. (“Dit is minder zout, dan raak je niet zo opgeblazen” – ‘Te laat’). Zo vaak lach ik eigenlijk niet met Marokkanen wanneer ik de hond bij me heb. Het brood was ook erg lekker.

 

Verkeersfilm

Men neemt een Duitse film op aan de overkant van de straat. Vier auto’s rijden het kruispunt op, een ouwe Mustang (oid, weet ik veel) komt van de andere kant en moet hard remmen voor een bus die ook nog meespeelt. Ze doen het al de hele ochtend.

Het spannendste is de verkeersregelaar die al uren met zijn armen staat te zwaaien. En hij is er enorm druk mee. Er is iets met verkeersregelaars, de machtspositie die ze verkrijgen over de metalen monsters die naar hen luisteren. Dat er ook mensen inzitten vergeten ze weleens. De armbewegingen worden dwingender, de pasjes parmantiger. Deze draagt ook nog eens een hele serieuze zonnebril. Al met al prachtig amusement voor de zondagochtend.

Da’s pech, fiets weg

Een week geleden, of misschien twee of drie, had ik mijn fiets aan de Amstel laten staan en nam ik een taxi naar huis. Soms is dat gewoon verstandiger. Afgelopen dinsdag stond hij er nog steeds, zag ik in het voorbij gaan. De Amstel is niet heel ver weg, maar toch drie kwartier wandelen of een half uurtje met bus en tram. Gedoe. En dus stelde ik uit en stelde ik uit en reisde ik met het OV. Gister ging het er dan echt van komen. Dacht ik. In de tram realiseerde ik dat de fietssleutel nog steeds thuis op tafel lag, maar dat gaf niet want mijn fiets was toch weg. Meegenomen door de gemeente omdat ze aan de stoep moesten werkten. “D’r staan al drie weken van die grote gele borden aan de straat,” lachte de barman, voor wiens deur de fiets had gestaan. Ja, die had ik niet gezien natuurlijk.

Fietsenasiel

Het Fietsendepot heeft mijn beestje niet in het systeem staan, maar er zwerven daar duizenden merkloze zwarte omafietsen rond dus zo bezorgd ben ik nog niet. Zijn enige onderscheidende eigenschap zijn grijze handtassen, sinds ik hem – nieuw in Amsterdam – bij het station had geparkeerd en het een kwartier duurde voor ik hem weer had gevonden. Dus dat wordt een tripje naar het Fietsendepot. Het is een grasveld in een verlaten deel van de stad, met honderden en honderden keurig gerangschikte verloren fietsen. Het heeft iets treurigs. Een fietsenasiel, voor opgepakte fietsen, met doorgeknipte sloten, gesorteerd op datum van arrestatie. Ik ga de mijne snel bevrijden. Met de auto. Binnenkort. Echt waar.

Wandelend terrasje

Op een bankje op een terrasje in de avondzon, genoten ZM en ik van haar vakantie. Een dame kwam aangewandeld. Een elegante vrouw van rond de vijftig, verzorgd, mooie krullen, leuke kleren en een glaasje rode wijn in haar hand. Geen tas, geen fles, alleen dat glaasje. Neem jij je eigen drank mee, vroeg ik. Ze lachte. “Ik had zo’n zin in een glaasje wijn buiten,” zei ze, “en ik moest toch nog boodschappen doen dus ik dacht, ik neem mijn glaasje mee.” Wij lachten terug. Ze schreed voorbij en zei: “Ik ben gewoon een wandelend terrasje!”

 

Apple-vibrators

Tegenover de Apple-winkel aMac in Utrecht zit Heaven07, waar ze vibrators, dildo’s en andere seksspeeltjes verkopen. De zaak is ruim en stijlvol ingericht met veel wit en glas. De meeste producten zijn strak vormgegeven, in modieuze kleuren, met mooie lijnen en discrete bediening voor volume en beweging. Sjiek spul, al met al, die geïnspireerd lijken door Apple. Wellicht daarom dat Heaven07 met enige frequentie verdwaasde klanten in de winkel krijgt, die MacBooks verwachten in plaats van dildo’s. Laatst twee meisjes van 15, vertelde de verkoper. Zij liepen direct naar de linkerhoek achterin de winkel liepen, waar bij aMac de iPods liggen en verscholen zich achter een pilaar. “Verkeerde winkel?” vroeg de verkoper vriendelijk. De meiden knikten en holden giegelend de winkel uit en die aan de overkant weer in. Een Duitse zakenman met haast bleef stokstijf staan in het middenin van de zaak, keek stomverbaasd rond en riep uit: “Fantastisch!” Afbeelding is van de Lelo Siri. Apple inspireert. Ook op plekken waar ik dit niet verwachtte.

Image