Categorie archief: rants

Zachtjes timmeren

Het gebouw waar ik woon word gerenoveerd: het trappenhuis geschilderd, de buitengevel opnieuw gevoegd en de trap gerepareerd. Ik probeer te achterhalen wanneer de gevel aan de beurt is, zodat ik een paar dagen ergens anders kan werken. (Ik werk naast het raam). Niet mogelijk. Vooralsnog. Dat schilders vroege werktijden hebben, dat weet ik donders goed. Begrip hebben we allemaal wel in het gebouw, voor het werk dat gedaan moet worden en de tijden daarop. Maar dat de timmermannen ‘s morgens om half 8 moeten beginnen met het repareren van de trap?

De benedenbuurvrouw durfde er eindelijk iets van te zeggen. Zij werkt nachtdienst en vroeg of ze na twaalven konden beginnen. Nee, want als de timmerman zijn werk niet op tijd af heeft, krijgt hij op zijn lazer. Zij krijgt vermoedelijk ook op haar lazer wanneer ze door slaapgebrek fouten maakt op haar werk. De frustratie van praten met iemand die nergens iets aan kan doen of nergens iets van af weet – gekmakend. “We zullen het zachtjes doen.” Zachtjes werken met een hamer in de klankkast die dit trappenhuis is. Lief , maar onmogelijk. Zeker wanneer je enorm moet boeren van de cola die je drinkt en beslist muziek bij je werk moet hebben.

Het zijn aardige jongens en ik zal ze straks koffie geven, maar één briefje van de planning had zo’n hoop frustratie kunnen besparen. “Morgen beginnen we om half 8 met timmeren op de benedenverdieping”. Haal extra oordopjes. Slaap uit bij je moeder. Of: “Speciaal voor u beginnen we twee uur later”. Communicatie. Het lijkt zo eenvoudig.

 

SURFnet gekort en geëerd

Gepubliceerd op Dutch Cowboys:

Kees Neggers, oprichter en voormalig directeur van SURFnet, wordt op 3 augustus officieel bijgezet in de Internet Hall of Fame. Hij is de eerste Nederlander die deze eer krijgt, samen met Teus Hagen van NLnet en Unix Gebruikersgroep NLUUG. Mooi, die internationale erkenning, maar de organisatie die Neggers oprichtte dreigt ernstig gekort te worden op het innovatiebudget. 

Neggers wordt genoemd als pionier in de ontwikkeling van internet in Nederland. SURFnet bracht ons onder andere internettknooppunt de AMS-IX (Amsterdam Internet Exchange) en voorziet hoger onderwijs en onderzoeksinstellingen van supersnelle netwerkverbindingen. Dit maakt geavanceerd onderzoek met grote hoeveelheden data mogelijk, zoals medische beeldbewerking en DNA-analyse.

Lees verder SURFnet gekort en geëerd

Zeefhaat

De vaat doen vind ik niet erg. Het heeft iets rustgevend en het blijft intrigerend hoeveel een mens op een klein aanrechtje kan proppen. Maar wat me iedere keer weer overvalt is de enorme frustratie die de zeef opwekt. Het is een doodnormale metalen mandjeszeef – niet eens van IKEA of HEMA – voor het afgieten van alles dat je niet met te veel water wilt eten. Hij heeft een handvat achter en een haakje voor en ik haat hem. De zeef is een knooppunt van alles nutteloos en noodzakelijk: water valt erdoorheen, viezigheid niet. De afwasborstel blijft erin hangen, het schuursponsje heeft nauwelijks effect. En toch moet hij schoon. Ik weet het, op de kosmische schaal het is een frustratie van niks. Op aanrechtniveau vouw ik binnenkort wat anders van hem en koop ik een vergiet.

Body combat

The one sport I liked the most was Tae-Kwan-Do. Over the decades I’ve tried lots of other things, including classical ballet, street dance, steps, yoga, running, weights, squash and the gym. Conclusion: I don’t like to chase after balls. I have great difficulty in moving my arms and legs to different intricate patters. And there’s the weight. I gets in the way of having to be flexible and gravity pulls on it like a son of a bitch. But combat – o I loved it.I could kick and punch and get rid of all that anger.

Kick-ass tiger

Lees verder Body combat

Even een persberichtje afkraken

Een volkomen belachelijk persbericht van vandaag opent als volgt: “James Bond brengt met zijn nieuwste bioscoopfilm de harten van Nederlandse vrouwen op hol. De avontuurtjes van 007 inspireren steeds meer vrouwen tot een lossere levensstijl op seksgebied. Zo signaleert C-date, een van de grootste casual dating-sites ter wereld, sinds begin november 2012 een toename van het aantal vrouwen dat zich registreert op de site. Volgens C-date toont dit aan dat vrouwen steeds meer open staan voor casual dates. C-date helpt vrouwen bij het waarmaken van hun Bond-gerelateerde fantasieën.” 

Lees verder Even een persberichtje afkraken

The Bad Things about Travelling

That whole shite with the little bottles

Bought miniature shampoo, gel, face wash and all that other really necessary stuff. Ikea’s deep freezers baggies are perfect for transporting them in. At Schiphol, a customs lady was completely stumped by the orange tin with Murray’s Hair Wax. I didn’t have to open the tin, she just wanted to read the ingredients list. At Stansted, I had to repack everything into a little bag of 20 x 20 cm. They have changed the rules (again): if it doesn’t fit in their little bag, it doesn’t travel. I sacrificed a creme to save the hair product. (The little bags of the right size can be purchased at the airport. They don’t give them away anymore as it cost the airport 20,000 pound a year to please the customer).

The beeping bra

Lees verder The Bad Things about Travelling

Hela hola crea bea

In het kader van beter zorgen voor mijzelf, gaan mijn buddy (ZM dus) en ik op zoek naar een cursus of workshop boetseren. Of zoiets. Omdat ik liever met mijn handen in de klei zit dan in het haar (oooo flauw, ik weet het). Dus struinde ik optimistisch het web af met de zoekopdracht ‘cursus boetseren in Amsterdam’. De echte cursussen begonnen in september, wat ons rest voor oktober en november zijn de workshops en toen ik daar op ging zoeken ging er een wereld voor me open. Workshops  lijken vooral gegeven te worden door crea bea’s die groepen willen motiveren, inspireren en onderhouden. Zo kan je met een groep vrijgezelle vrouwen (waarom?) een middagje een mannelijk naakt boetseren. Omdat het ‘spannend’ is. Teambuilding is ook heel hot, nog steeds, maar dan moet je dus je eigen groep aandragen. Gelukkig ga je “altijd met iets unieks van jezelf naar huis“. En we waren al zo uniek allemaal.

Deze kleine zoektocht heeft een sloot aan activiteiten geopenbaard waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Bamboe bouwen, Bollywood dansen, wandklimmen, flirten (gebookmarkt), goochelen, smartlappen, lachen (?), klomp pimpen (gewoon opleuken dus) en het maken van bonbons, tapas, sushi, cocktails en likeuren. Het moet vooral allemaal Leuk zijn en Ongedwongen en Creatief. En iedereen kan het. Dat wekt bij mij weerstand op, want ongemodereerd knippen en plakken doe ik thuis wel. En toen struikelde ik over deze zin: “Het Tarot spel is een prachtige aanvulling voor een ludiek groepsuitje”. Tarot is geen spel en als je er alleen om wilt lachen, dan hoef je ook niet op cursus, dan gooi je gewoon de kaarten op tafel en geef je een creabeainterpretatie van de plaatjes.

Ik ben bang dat als ik verder zoek ik zaken tegenkom als hedendaagse psalmen schrijven, klei je eigen partner en lynchen op de zondagmiddag. Terug naar af dus. Google “cursus boetseren Amsterdam” en niet meer klikken op sites met de woorden ‘gezellig’, ‘ludiek’ en ‘teambuilding’ in de titel. Ik ga wel vijftien man verzamelen voor een middagje smartlappen. Dat wel.

 

De TrendRede Live – waarom toch?

Natuurlijk hoor je niet weg te lopen bij een evenement waar je over gaat bloggen, maar de eerste tien zinnen riepen al zoveel weerstand op dat ik besloot de Trendrede niet live te volgen. Ik heb een hoge bloeddruk en las hem later wel, met een glaasje warme melk erbij. Feiten eerst. Twaalf toonaangevende trendwatchers publiceerden voor de derde maal de Trendrede, hun collectieve visie op de nabije toekomst. Ruim tweehonderdvijftig mensen kwamen naar Seats2Meet in Utrecht om het evenement live bij te wonen. Tienduizenden volgen de lancering via een livestream. En er werd getwitterd.

Lees verder De TrendRede Live – waarom toch?

Dieticians suck

Image
There she was: The Dietician. She is part of my health programme, alas. A healthy looking young female, slim as fuck, of course. She was friendly enough but she could have brought an elephant of friendly and still not overcome my prejudices. I feel incredibly uncomfortable around healthy foodies. We don’t get each other and they want to fix me where I don’t want to be fixed. Diet Coke, margarine, skimmed milk, minuscule amounts of olive oil and NO CHEESE. “Evertyhing in moderation”. Ah yes, so not my life’s motto.

Lees verder Dieticians suck

If this is what we’re paying, what can you do for us?

This year I’ve lost a relatively large number of pitches or quotes or whatever you want to call them, because there is always somebody who is willing to work for less money. Yes there is a global crisis, I know, but still. Even when I compete on my speciality, purchase managers are convinced they can get the same quality for a lower price. I am not arrogant in thinking that what I do is above average, but sometimes I start to doubt myself. How can I convince a Dutch customer that I’m truly bilingual, when his or her English is poor? How can I explain that an hourly rate of 85 euro is not ridiculous when there are websites paying women 15 euro for “unique content” (i.e. 700-word blog entries)?

The solution

It’s so frustrating to have to promote yourself over and over again on the basics, when you’ve been doing your job for over a decade. I know it’s part of being independent and I feel stressed from moving house in the next couple of weeks, but there is a solution. Instead of having freelancers spend hours preparing for a pitch they have no chance of winning because the budget is set, why not say: “This is our budget or this is what we are willing to pay, what can you do for us?” It saves everybody so much time and hassle. Yes, it requires honesty from both parties, but hey, why not? Oddly, this is what the 15 euro websites are doing: this is what we pay, come and get it – or not. So why not do this with professional content? I realize it won’t save time if you have a professional budget and are looking for a writer in a cheap marketplace, but could it be a useful way of screening suppliers the first time you put out a request?

What do you really need?

What are you willing to pay? What really counts when you are looking for a writer? What do you need: Is it social skills? Crazy interview questions? Ability to meet deadlines? Deliver the exact amount of words requested? Be funny? Be fluent in management-speak? Or just the ability to put words in any order within budget? Perhaps we as writers can help save time and energy by first asking if purchasing policy is the determining factor in selecting partners or better yet, what it is they are really looking for.