Categorie archief: Nozem

Nozem is geadopteerd

Het was een en al nerveuze bullenbak die hier binnenkwam. Jarenlang genegeerd, toen in beslag genomen, maanden in het asiel gezeten. Hij draaide rondjes, zat dik onder de medicijnen. Hij wist niet wat hij met zichzelf aan moest, hij wilde alleen maar op schoot klimmen en geaaid worden. Na twee weken durfde hij overdag een slaapje te doen. Na drie weken leek hij op een gewone bull. Nog wel wat nerveus, iedere keer als ik opsprong, deed hij dat ook, maar hij kreeg al vertrouwen dat ik hem niet zou verlaten. Nozem was klaar voor adoptie. Zo’n zoeterd had ik natuurlijk graag zelf gehouden, maar met mijn leven van rondhollen is zo’n aandachtvrager niet te doen.

In de vierde week meldde zich het ideale gezin voor Nozem. Vader, moeder, twee grote kinderen, rustige buurt, lekkere tuin. Hij was precies wat ze zochten, zij waren precies wat hij nodig had. Kennismaking, wandelingetje en hop, hij sprong zo bij hen de auto in. Hij liet zich met een blij hoofd naar de achterbank duwen. Met tranen in de ogen gaf ik zijn lievelingsbal mee. Zij reden weg en ik wandelde naar het huis van een vriend om even te huilen.

Inmiddels heb ik fotootjes gehad van een blije hond. Op mijn YouTube-filmpjes kwam de reactie van iemand dat het nu zijn of haar hond was. Dat deed heel even zeer, maar het is natuurlijk een heel goed teken. Ik heb een hond gered. Zo voelde dat bij Vito nooit, maar dankzij Nozem heb ik er vrede mee hoe dat verlopen is. Het is goed zo. Kijk maar naar hem:

tuinhond

Goedemorgen, natte spons

Jaren van gebrek aan aandacht, maken Nozem een genie in het vragen. ‘s Morgens komt hij de slaapkamer binnen om me wakker te kijken. Als ik niet beweeg, gaat hij weer weg. Beweeg ik per ongeluk wel, dan zet hij zijn voorpoten op het matras om te neuzen. Ik duw hem eraf, maar dat betekent dat ik ben wakker ben. Hij is blij en kwispelt zijn kont eraf. Eén ‘goedemorgen’ en hij is weer terug – met een veeleisende voorpoot. Meer. Meer!

Vanmorgen voelde ik hem op bed kruipen. Ik deed of ik gek was, denkend dat ik gek was om het toe te staan. Aan alles merkte ik dat hij zich zo klein en zo stil mogelijk hield om maar te kunnen blijven liggen. Best knap, van zo’n grote jongen. Best gezellig ook, zo samen dommelen.

IMG_3273

Rijdende hondenmand

Af en toe leen ik mijn auto van de man die hem heeft gekocht. Het is een VW Caddy, een bestelauto, en twaalf jaar lang waren we bij elkaar. Het was de ideale hondenauto. Monsterhond Theo sliep heerlijk onder dekentjes in zijn mand in de achterbak. We zaagden een gat in het rek tussen voorstoelen en laadbak zodat hij mee kon kijken als hij wilde. Toen hij ouder werd, verdween het rek achter de bijrijdersstoel helemaal , zodat Theo met zijn kop op baas’ schouder mee kon rijden. 

Monsterhond Vito voelde zich minder op zijn gemak en hij wilde alleen maar achter het stuur zitten. Het rek ging weer tussen voor- en achtergedeelte. Middenin de file in een drukke winkelstraat wurmde Vito zich door het gat naar voren en eindigde hijgend op het dashboard. Vanaf die dag reisde Vito in de auto in een bench.

Toen ik Monsterhond Nozem te logeren kreeg, was de auto inmiddels van iemand anders. Het kleed was verdwenen uit de achterbak en zijn pootjes gleed over het hout. Ook hij vond heel snel het gat in het rek, maar hier geen hijgen of paniek. Nozem zeeg neer op de bijrijdersstoel en viel in slaap. Een hond voorin is niet veilig, dus vandaag zette ik de mand achterin en dacht na over het blokkeren van het gat. De zoon van de nieuwe eigenaar is allergisch voor hondenharen en hij was me voor:  hij maakte het gat dicht met een spanband. Ik keek ernaar en dacht: niet echt bullterriërproof.  Het viel me. Het bleek zelfs verrassend modieus.

IMG_3274

Hotel Meermankade

“The hotel is situated in a lively and interesting area, with lots of different walks to chose from every day. The neighbours are friendly and always willing to chat. In-house entertainment is good, with a variety of books and movies to chose from and plenty of personal attention from the hostess. Breakfast and dinner are served at regular times and occasionally, there are sweets. But what I like best about this particular accommodation, is its choice of beds.”

IMG_3238

Nozem, dag 6

Geen idee wat mensen voorheen met Nozem hebben uitgespookt, maar veel kan het niet zijn. Hij snapt niks, maar gelukkig vindt hij alles leuk. Dat is prima, zolang hij het maar niet te leuk vindt want dan gaat hij achtjes lopen. Hij krijgt twee pillen per dag en gister heb ik de avondpil gehalveerd. Ik meende te merken dat hij daar veel drukker van werd maar ik kijk het een paar dagen aan. Hij heeft zelfs voor het eerst geblaft. Hij stond voor me te stuiteren op vier poten en opeens was daar een laag, schor geluid. Hallo dan! Nozem blijkt een redelijk beschaafde oudemannen-bas te hebben.

Vanochtend probeerde ik of de dag ook kan beginnen met een kort rondje in plaats van direct een grote wandeling. Nee dus, want ik kom niet aan werken toe omdat hij steeds op schoot wil klimmen. Eerst al die nerveuze energie eruit en dan rustig werken. Check. 

Samen schaatsen kijken.

Nozem, pleeghond

Of ik een maand een bulletje in huis wilde nemen, want hij deed het zo slecht in het asiel. Misschien dat een pleeggezin zijn neurotische gedrag vermindert, zodat zijn kansen op adoptie groter worden. “Het is meer een Theo dan een Vito”, aldus de vrager, die mijn hondenperikelen kent. Op de fotootjes stond een lieve hondenman van middelbare leeftijd, met een verloren blik in zijn ogen. Binnen een paar dagen was het geregeld. Hij werd gebracht, we liepen een rondje en hij bleef. Hondenpleegmoeder. Dat was ik nog niet eerder.

SOA
Het asiel had hem Bullie genoemd, maar dat kan natuurlijk niet. Je noemt een tekkel ook geen Tex. Het werd Nozem en hij is er nu vier dagen. Hij is nog niet gewend aan een mand en ligt liever op de koude vloer van de badkamer. Dat lijkt meer op een kennel.

Lees verder Nozem, pleeghond