Categorie archief: Geen categorie

Bullenmeisje gezocht

jimmychoo1Op straat kwam ik een gezinnetje tegen met een forse Bull Terrier-reu met een hele dikke neus. Mooi beest. Communicatie ging wat moeizaam, zij spraken geen Nederlands en slecht Engels. Maar ik mocht Ozzie aaien. De man dacht dat ik nog steeds zelf een bull had en zei: “I search for girl. For him. To mount.” En vouwde zijn rechterhand over zijn linkervuist. Ik was even van slag. Is dan werkelijk iedereen die ik in Amsterdam tegen kom op zoek naar seks? Maar wat voor mensen werkt, werkt voor honden ook. “Thank you. I search. On the internet.” You do that. Bye Ozzie.

Nozem is gelukkig

nozem

Dit was Nozem toen hij nog een andere naam had en neurotisch rondjes draaide in een kennel. Platte oortjes, treurige oogjes, pootjes kapot.

Alle opvanghonden hopen op een gouden mandje, maar Nozem heeft hem gevonden. Laatst was ik op bezoek bij zijn nieuwe gezin en wat heeft die hond het goed. Zij geven hem stapels liefde, hij krijgt gezond eten, leuke speeltjes en lange wandelingen. Hij is van de anti-depressiva af en in de tuin staan bamboeplanten waar hij lekker kan trancen. En vandaag heeft hij geleerd dat hij met meisjes kan spelen.

De man die ook mij geholpen heeft met Nozem, nam op deze mooie zondag de hele familie uit spelen met zijn stabiele bullenteef.  Hij heeft zich keurig gedragen. De familie is gerustgesteld. En wanneer ik naar deze foto kijk, ben ik bijna net zo gelukkig als Nozem.

nozemdanst

Quality time met de gemeente

i__amsterdam_logoDe gemeente Amsterdam stuurt mij een brief omdat ze eraan twijfelen dat ik wel op het adres woon waarnaar de brief is verstuurd. (Ik denk dan: Google even). In de brief staat een nummer, dat ik braaf bel om te vertellen dat ze het goed hebben gedaan. “Ik heb een brief ontvangen van de gemeente bla bla…” De klantvriendelijke medewerker: “Dat zou kunnen.” Ik: “Nee, het is echt zo, hij ligt hier voor me.” Hij: “Als u dat zegt.” Ik: “Gaan we er zo’n dag van maken?”

Enfin. Ik woon inderdaad op dat adres en de medewerker vindt het goed. Of ik dan ook nog even de gemeente wil bellen, zodat ik de achterliggende reden ken, voor het geval dit stukje heldere communicatie niet voldoende was. Want de gemeente heeft een brief naar mijn postadres gestuurd en die is retour gekomen en dat moet ik natuurlijk oplossen.

Ik bel en leg uit. Ik krijg een tweede medewerker aan de lijn. Die gaat even navragen en vertelt me vervolgens wat een adresonderzoek is. Dat wist ik inmiddels. Zij gaat nogmaals navragen en ik krijg een derde persoon aan de lijn. Allemaal vriendelijke mensen, dat wel. En het klopt nu gelukkig allemaal weer. Ook de gemeente weet dat ik op mijn adres woon en dat mijn postadres inderdaad niet dat van meneer Kees Meerman is in België. We bleken namelijk spontaan gekoppeld te zijn “in het systeem”.

Een pluim voor mevrouw Karina Meerman in Nederland die zoveel moeite doet om de belastingbrieven van de gemeente te mogen ontvangen.

Het drama van een nieuwe broek

gsus-jeans-the-olivia-g130701012-501256_fBroeken kopen stel ik uit tot ik een onverwoestbaar humeur heb en een gezonde bankrekening. Het is dus alweer even geleden dat ik op jacht was. In tijden van onzekerheid draag ik af wat ik heb en/of wend ik mij tot diezelfde winkel voor hetzelfde model in dezelfde maat. Maar die zijn saai. En de spijkerbroekachtige was nu toch echt op, dus dacht ik in Utrecht (want daar was ik toch) een gewone kledingwinkel binnen te lopen. (Ja ja, soms kan dat).

Een erg leuke verkoper ontfermde zich onmiddellijk over mij en gaf aandacht en koffie. De broek die ik wilde was inderdaad te krap, maar wilde ik dan misschien wellicht overwegen een echte spijkerbroek passen?

Lees verder Het drama van een nieuwe broek

Blut in een vijfsterrenhotel

Persreisjes, ik vind ze heerlijk. Lekker met vakgenoten praten, eten en drinken op kosten van iemand die het wel kan betalen. Deze keer is uitgepakt in Milaan: ik zit in een vijfsterrenhotel in een kamer die groter is dan mijn huis. Twee eenpersoonsbedden, twee stoelen, een tafel, een bureau, een televisiemeubel, een bad, een douche, een plee, een bidet. En heel veel kastruimte voor mijn goedkope T-shirt en dansjurk.

Omdat het Italië is, heb ik hippe schoenen aan die natuurlijk compleet ongeschikt zijn voor lange wandelingen. Toch moest ik een rondje maken deze lunch want ik lig straks dan wel geurig in een tweepersoonsbad te dobberen, mijn portemonnee is nog steeds die van een freelance tekstschrijver. En de mensen die dit organiseren zijn wel gul, maar niet gek, dus lunch en bar gewoon op eigen rekening. Nonchalant bekeek ik de kleine kaart in de lounge en even dacht ik dat de lira weer was ingevoerd. Achter de thee stond namelijk 8. Achter de clubsandwich 30. Dertig euro voor een dikke boterham. Dat is moreel gewoon niet juist.

Gelukkig blijkt een verderop een kleine Carrefour te zitten. Ik ben dol op supermarkten in het buitenland, maar Italië is extra feest. Hompen betaalbare Parmezaanse kaas, zeventien soorten ham, verse vis, Limoncello in het schap bij binnenkomst en acht soorten balsamicoazijn in het hoekje bij de slager. De wijnafdeling durfde ik niet eens in, uit angst voor een geluksflauwte.

En nu zit ik dus in dat übersjieke hotel op de kamer kaas, ham en een broodje te eten vanaf plastic verpakking. In de gangen lijkt bijna iedereen een maatpak te dragen of een soepel vallende zomerjurk. Ik heb natuurlijk zoals altijd de verkeerde kleren mee (en de handtas vergeten, dus portemonnee in de zak) en voel me straks heel goedkoop, vermoed ik. Maar ja, als je ergens blut moet zijn, dan maar in een vijfsterrenomgeving.

 

Maastricht en ik, dat wordt het niet

Het is zo’n mooie stad en zo gezellig, de mensen zijn vriendelijk, het eten en drinken heerlijk en de winkels veel chiquer dan in de rest van Nederland. Dat zal allemaal echt wel, maar Maastricht en ik, wij sporen niet. Ik weet niet waarom, maar het loopt daar nooit zoals ik had gedacht. Ruzie tijdens een weekendje weg, bonje op de St Pietersberg door een weigerende hond (“I don’t do hills”), ongesteld tijdens een romantisch afspraakje en vorige week een chronische kortsluiting met o.a. het openbaar vervoer.

Lees verder Maastricht en ik, dat wordt het niet

‘Even’ klussen bestaat niet

De laatste twee weken ben ik aan het verhuizen en mondiaal krimpende communicatiebudgetten noopten mij dit ‘zelf’ te doen. Zelf in de zin van: met alle vrienden die ik heb en niet met een handje verhuizers  die alles inpakken, versjouwen, in zeecontainers stoppen (da’s het enige groot genoeg voor mijn boeken) en elders weer uitpakken. Voor het kluswerk had ik gelukkig wel een vakman: de onvolprezen HB trok een week in mijn nieuwe huis in om elke vierkante centimeter te stucen, sauzen en/of aflakken. Voor het grote schuur- en schoonmaakwerk was eerder een ploeg meiden aangetrokken. Maar het werk was zelfs te veel voor vakman HB en ik zit met een lijst aan klusjes die ik ‘makkelijk zelf kan doen’. Tuurlijk. Als ik er maar de tijd voor neem.

Lees verder ‘Even’ klussen bestaat niet

Verkeerde vriendjes in de tuin

Dagje tutten bij mijn moeder in Townsville in haar huis met enorme tuin. Zij weet van plantjes en kent al hun namen. Na twee weken vakantie was het allemaal tot minstens kniehoogte opgeschoten. We rukten wat onkruid weg, ontwortelden een mini-eik en maaiden hier en daar wat kort. “Deze ken ik niet,” zei ze, en wees op een  groene plant met dichte kroon. “Ik wel,” zei ik, “die hadden we in ons oude huis. Haal er maar uit, want het wordt niks.” Ik weet niet hoe ze heten, maar het zijn net verkeerde vriendjes. Ze lijken veelbelovend, alsof er ieder moment prachtige bloemen uit komen. Maar die komen niet. Ze worden alleen maar groter en blijven saai en lelijk. Je kunt wachten tot je een ons weegt, maar die veelbelovende bloemenpracht wordt nooit realiteit. En de wortels bleken verrassend diep te gaan.