Categorie archief: dating & drinking

Scootermeisje+

Haar gezicht is rond en haar wangen rood, heur haar lang en gevlochten. Ze is niet het typische scootermeisje, want twintig kilo zwaarder en minstens zoveel ouder. Op eigen onhandige wijze vallen we bijna om bij de pinautomaat. Zij stond steviger, met de scooter tussen haar knieën. Ik was bevalliger, met de fiets bijna een halve meter verderop. Ze had een stralende glimlach op haar gezicht, haar blozende wangen een aanvulling op de glanzende helm. Ik riep iets onzinnigs over het weer en gevallen vrouwen. Zij straalde en zei: “Daarom is het zo fijn om mens te zijn!”

Ik knikte, met stomheid geslagen. Ze had gelijk. Maar ik had het nooit met zoveel overtuiging kunnen zeggen. Zeker niet op een dinsdagmiddag. Lof, prijs en slavinken.

Vijf uur, zon, witte wijn

WijnHet is een zeer fijn afgestemde reflex. Vijf uur ‘s middags en iets in het zonlicht roept: witte wijn. Of rosé. En wel nu.

Ik weet uit ervaring dat als ik een uur wacht, dat speciale zonlicht weg is en de behoefte aan wijn ook, maar het blijft bizar. Het is maandag en ik heb geen andere borrelaars bij de hand. Vanaf mijn werkplek zie ik wel de eerste doordeweekse terrasgangers van het jaar zitten. Met bier. Maar ik wil geen bier. Ik wil ook geen wijn, maar toch denk ik dat ik wijn wil. Dorst is het niet. Ik heb al koffie gezet en gedronken. En een glas water genomen, want misschien wilde ik iets kouds. En half glaasje sap dan, want dat was zoet. Maar nee, nog steeds hoor ik een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: zon, vijf uur, witte wijn.  Als ik nog langer luister hoor ik ook Franse kaas en rauwe ham. En misschien wat olijven erbij. En dan volgende week weer huilend op de weegschaal staan zeker. “Ik begrijp er niks van. Ik heb zo gehard gedacht aan afvallen!”

Het is het mooie weer. Of nee, de belofte aan mooi weer, want het is twaalf graden buiten. Jarenlange conditionering hebben een bepaald soort zonlicht gekoppeld aan gezellig borrelen. Dat zal het zijn. En ik zit al twee dagen binnen, bijster hard te werken. Misschien moet ik gewoon naar buiten. Een fikse wandeling gaat me goed doen.

Zolang ik een route uitstippel die terrasjes en supermarkten vermijd. Zonlicht, vijf uur, wat een gedoe.

“Aantrekkelijk presenteren”

lekkerpresenteren
Lekkere PowerPoint

Ik poog weer wat online dating. En ben er nog steeds heel slecht in, maar dat terzijde. Ik lees een redelijk aantrekkelijk profiel over een man zelf. Zaken met reizen, boeken en dat soort dingen.  Bij wat hij zoekt zie ik dan:  “Ik vind het leuk als ze zich aantrekkelijk weet te presenteren, er leuk uitziet, als ik me trots voel als ik naast haar loop.”

Ehm, pardon, wat? “Ik vind het leuk als ze zich aantrekkelijk weet te presenteren”. Wat betekent dat? Dat zij heur haar in de krul heeft? Haar bumpers leuk oppoetst? Hakjes draagt van het juiste soort? Ik weet mij uiterst aantrekkelijk te presenteren, zeker wanneer ik het vergelijk met hoe verfrommeld ik ‘s morgen uit mijn nest rol.

Maar iets zegt mij dat deze man dat niet bedoelt. Deze man lijkt een accessoire te zoeken in plaats van een metgezel. Ik vind het ook leuk dat een man zich aantrekkelijk weet te presenteren, maar ik moet er niet aan denken dat in het zoekprofiel te vermelden.

* op de knop “uitsluiten” klikt *

 

Walls-and-Skin-copy-602x377

Billenmannen

Zondagmiddag, met dame B. naar de officiële opening van tattooshop Walls & Skin. Onderweg komen we een dronken man tegen, type slecht gebit en bierblikje in de hand. Hij roept heel blij dat hij groene skelethandjes op zijn kont heeft. “Als je het doet, doe het dan goed!” Hij lacht om zijn eigen grap en trekt zijn veel te ruime spijkerbroek iets naar beneden zodat we de bovenkant van zijn glimmende zwarte onderbroek kunnen zien. Met gifgroene skelethandjes. Mooi hoor! roepen wij.  ”Ja, doet het dan gelijk goed!” Goed zo man, je hebt groot gelijk. Ook al heb ik geen idee wat je dan goed aan het doen bent.

Bij de shop staan veel stoere kerels bier te drinken en airbrushwerk te maken. Keuvelende gezelligheid. En dan zie ik uit mijn ooghoek een zwaar betekende man ook zijn spijkerbroek van zijn kont trekken. Geen skelethandjes hier, maar tribals tot aan de naad. Zijn gesprekspartner knikt goedkeurend.

Ik meen opeens te begrijpen wat er is gebeurd. Als tattooman met enige regelmaat zijn bilpartij aan het publiek toont en dronkenlap was getuige, dat zou zijn hilariteit verklaren. Zo niet, dan was het een glitch in the matrix.

000-Lets-Talk

Liever een laffe curry dan een slechte beurt

Ruim zes jaar geleden verhuisde ik “naar de grote stad” en sinds de dag dat ik de sleutel van mijn nieuwe huis kreeg, hoor ik interessante dingen over mijn seksleven. Dat ik als vrijgezelle vrouw toch wel elke avond een man mee naar huis zou kunnen nemen. Of minstens twee keer per week met iemand naar huis zou kunnen gaan. En dat mij dat niet overkomt, ligt niet aan de mannen, maar aan mijn zelfvertrouwen. “Ik heb een dikke vriendin die barst van de minnaars.”

De fascinatie van vreemden met mijn seksleven heeft mij altijd verbaasd. Nog groter is mijn verwarring omtrent het idee dat eenmalige seks met een mij onbekende, kennelijk het hoogst haalbare is in mijn sociale bestaan. Ik ga naar kroegen om mannen te vinden, ik praat met mannen om seks te verkrijgen en ik lijk lesbisch omdat ik ook seks met vrouwen wil. En als ik geen seks met vrouwen wil, dan is dat omdat ik het nog nooit heb geprobeerd.

Lees verder Liever een laffe curry dan een slechte beurt

Lessen van een kroegtijger

Vriendinnen liggen in scheiding en proberen te wennen aan het vrijgezellenbestaan waarin ze dagen achtereen kinderloos zijn. Hier een aantal tips van een ervaren kroegtijger. Vertrek eind van de middag naar Utrecht voor de nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging voor Wetenschapsjournalisten (VWN). Dit is werk, maar wanneer er genoeg vrienden en vriendinnen zijn, is het ook een gezellige avond. Voor het team van de eerste VWN-pubquiz even flink netwerken zodat er genoeg mensen zijn die wel verstand van zaken hebben. De quiz winnen en een enorme wisselbeker toegewezen krijgen.

Deze tegen beter weten in mee naar huis nemen, omdat het een verrekt goede anekdote is én toegang verschaft tot de redactie van Kijk. (“Ik laat hem graveren, als jij de verantwoordelijkheid neemt hem volgend jaar hier weer te presenteren. Jouw redactie is immers groter dan mijn huis.”) Beker meeslepen in favoriete boodschappentas van een schrijfster die je bewondert en die nu geheid een keer langskomt om over bedrijfsactiviteiten te praten.

Uit eten met vier VWN-vriendinnen en niet op het verstandige tijdstip naar huis gaan, maar nog koffie en een borrel nemen met die andere twee sloeries.

IMG_3061

Dan naar de trein en met beker en al in een overvolle wagon stappen (niet die waar dronken mensen uitvielen toen je de deuren opendeed) en vriendelijk lachend aansluiten bij de twintigers op de trappen.

IMG_3064

 Sms-je krijgen van een zeer oude vriend die de volgende dag om 12.00 uur wil afspreken in Amsterdam. Je hebt elkaar zes jaar niet gezien, dus dat doe je.

Beker meesleuren in de bus en blij zijn dat niemand van het roedel Italiaanse toeristen naast je wil zitten omdat die plek bezet is door De Prijs.

IMG_3065

Volkomen gedachteloos de buurtkroeg inlopen en daar netwerken met de buurt. Na twee sandwichhugs van viriele jonge mannen denken dat je misschien toch wel een lekker wijf bent. Vervolgens dat weer vergeten in een verhitte discussie over de objectiviteit van “de media” met een ongenuanceerde gast en hem te laat eraan herinneren dat je een taalautist bent en hypergevoelig voor woordkeuzes. Foto van de barman met VWN-beker.

IMG_3069

Afspraak met de eigenaar van die hele grote hond om een keer te praten over startups en social-media-platforms. Thuis komen en realiseren dat het erg laat is. Toch nog een blog tikken en je verwonderen over de bizarre samensmelting van werk en plezier en dankbaar (tevreden) zijn over een kleurrijke avond. Voornemen om morgen online te zoeken naar een graveerder in de buurt, die de wisselbeker kan verrijken met de tekst “Team Hotseknots Begonia 2014″ om daarmee een prachtige VWN-traditie te starten. Met een brede glimlach in de mand kruipen.

 

Valse ouwe nicht

tshirt.jpgDat die valse ouwe nicht een hekel aan me heeft, wist ik wel. Hij kletst nooit met me aan de bar, maar knikt af en toe minzaam 0mdat ik bevriend ben met een vriend van hem. Maar vrouwen in zijn mannenbar, daar houdt hij beslist niet van.

Vanavond – toen de kroegvriend even van zijn plek was – trok hij dan zijn mond open. “Dat is een heel goedkoop T-shirt dat jij draagt,” zei hij minzaam, terwijl hij mijn lievelingsshirt observeerde. “Sommige sterren zijn geborduurd, andere zijn geprint.” Ik weet niet wat hij van me verwachtte, maar ik glimlachte vriendelijk en gaf hem gelijk. “Het is inderdaad goedkoop. Maar het past. En soms moet je keuzes maken.” Zijn mond vertrok tot een heel dun streepje en hij wijdde zich weer aan zijn wijn.

Date met softporno

JEUNE_ET_JOLIE_630-600x250Of het een date was weet ik niet niet, want als een man van vijftig opdaagt in een semi-korte afgeknipte spijkerbroek en oud T-shirt, heb ik niet het gevoel dat er moeite is gedaan om indruk te maken. En ik heb ooit geleerd dat het een date is wanneer je je afvraagt wat je aan zult trekken. Maar ik wist het natuurlijk niet zeker, wie weet was dit de zondagsoutfit. Het was in ieder geval een afspraak tussen twee singles: een biertje en een onbekende film. Een sneak preview: je hebt geen idee waar je naar gaat kijken. Best een overwinning voor mij, Een Onbekend Iets dat toch twee uur van je leven opslokt.

De biertjes waren gezellig, dat zeker, maar de film was wat mij betreft het slechtste soort voor een eerste afspraak. Een Frans verhaal over een 17-jarig meisje dat zich prostitueert. Seks dus. Op het scherm. Tussen oude mannen en een mooi maar afstandelijk wichtje. Een mannenfantasie. En daar zit je dan, naast iemand die je eigenlijk niet kent, met wie je mogelijkerwijs seks zou kunnen hebben maar nog helemaal niet weet of jij dat wilt of dat hij dat wilt. En ondertussen maar dat gehijg en gesabbel. Dat onderwerp dat ik de eerste avond beslist wilde vermijden, werd in bioscoopformaat “in de schoot geworpen”. Ik geloof dat ik de hele film niet alleen mijn armen, maar ook mijn knieën over elkaar heb gehouden.

Doe mij maar iets met ruimteschepen en explosies.

Nog eentje dan…

Ik geef de schuld aan Maaike. Zij zei immers: “Er is een singer/songwriter-avond op de Zeedijk, kom je ook?” Leek me leuk. En nu is het half 3 en zit ik met een vol hoofd achter mijn Mac en probeer ik al mijn impressies te rangschikken. De zangeres was prachtig. Haar stem was puur en loepzuiver. Ze was Engels maar zong ‘De Avonden’ en ik pinkte een traantje weg. Toen at ik elders een klein hapje met een andere vriendin en had ik, terug in de kroeg, een gesprek over wel/niet kinderen met een man die geen ondernemer is maar wel een kinderopvang gaat beginnen, die een gezin heeft maar af en toe seksuele uitstapjes maakte, maar niet langer met zijn homovriend met wie hij graag gaat stappen. Hij was wel aardig. En getrouwd. Dol op kinderen. En idealistisch.

Waar ik nog een afzakker dacht te halen, iets later, viel helaas om 1:10 de politie binnen, want regels moeten immers strikt gehandhaafd. De eigenaar “was beschonken”, de politievrouw uiterst rigide in haar pogingen de juiste administratie boven tafel te halen. Haar horkerige collega zou wel even helpen, maar hij wist niet eens dat hij het erger maakte. Ken je dat? Die ‘discussie’ tussen bureaucraten en mensen die voelen dat ze genaaid worden? Ik aaide “de beheerder” over zijn rug, terwijl hij foeterde over gepest worden en een map papieren doorworstelde. Ik sloop weg.

Omdat het morgen toch een vrije dag is, dacht ik een nachtbus te nemen naar een plek die wel na 1 uur open was in dat ruimdenkende Amsterdam – waar je verdorie gewoon moet zoeken naar een biertje na half 2 –  maar dat bleek ook een vergissing. Mijn OV-kaart (kosten: 65 euro per jaar) blijkt namelijk niet geschikt voor de  nachtbus, want die heeft een ander tarief. Dat moet je aangeven bij het opladen. Voor 4,50 mocht ik een kaartje kopen, maar voor dat geld en later de rit naar huis kon ik net zo goed afhaken. Ik liet de buschauffeur uitleggen hoe het zit (ik snap het nog steeds niet), zei dat ik het afschuwelijk voor hem vond dat hij voor zo’n bedrijf werkte, en nam een TCA-taxi naar de Meermankade. TCA, omdat het ‘t enige betrouwbare taxibedrijf in de stad is, naar verluid.

Ehrmagerd. De taxichauffeur wilde niet horen over bizarre nieuwe regels in het Nederlands openbaar vervoer, maar begon in plaats daarvan over a) de omkoopbaarheid van justitie b) de incompetentie van bureau jeugdzorg en…. tromgeroffel!!! c) de corruptie in de media. Hij was zo overtuigd van zijn eigen waarheid, dat hij me af en toe meewarig aankeek dat ik nog zin had in het leven. Zelden heb ik iemand meegemaakt  in een dienstverlenende branche die zo vasthield aan zijn wereldbeeld en de daarbij behorende ellende. Dat vond hij ook van mij: hij gaf me wel drie keer een hand om afscheid te nemen van de vrouw die in zijn ogen nog in eenhoorns geloofde. Ook al werk ik bijna 14 jaar in de media, heb ik een uiterst intelligente vriendin bij Jeugdzorg en bracht ik tijd door in andere landen dan Nederland. Ik snapte er werkelijk niks van. Vond hij. Ik snapte hem ook niet, dus over één ding waren we het wel eens.

En nu zit ik achter mijn Mac en deel ik weer een opmerkelijke avond met mijn 19 abonnees. En wat nu? Ik geloof  niet in eenhoorns, maar wel in vriendelijkheid naar barmannen, buschauffeurs, politieagentes en taxichauffeurs. Zij zijn immers ook maar onderdeel van een onbegrijpelijk systeem en het enige dat ik kan doen om het leven beter te maken, is beleefd zijn naar mijn naaste. En misschien naar huis gaan wanneer de tap dicht gaat. Maar dan zouden we een treurige hoeveelheid anekdotes mislopen.