Categorie archief: confusion

Toch opgegeven

geefnooitopIn de kringloopwinkel lag een tegeltje met de tekst ‘geef nooit op!’. Aan het ontwerp te zien was het een Truttig Tegeltje, speciaal voor iemand gemaakt. En nu lag het te koop voor een grijpstuiver in zo’n tweedehandswinkel die riekt naar andermans spullen.

Het had iets heel treurigs. Ooit had iemand de moeite genomen dit hart onder de riem op keramiek te laten drukken. Hij (of zij natuurlijk, dat spreekt voor zich) had het bedacht, besteld en laten bezorgen. De ontvanger had als enige de volle omvang van de boodschap begrepen: Geef nooit op! Misschien had hij (of zij) het aan de borst gedrukt en de gever uitvoerig bedankt.

Naar het waarom kunnen we slechts raden. Misschien was hij ziek en zag hij het even niet meer zitten. Misschien was hij failliet gegaan of zijn relatie naar de klote of was alles tegelijk gebeurd. Misschien wilde hij een marathon leren lopen of dertig kilo afvallen. Misschien wilde hij het liefst van een trapgat bungelen en had hij dat in schaamtevol vertrouwen bekend.

Iemand wilde dat hij niet opgaf. En toch was dat tegeltje nu te koop. Opgegeven.

Quality time met de gemeente

i__amsterdam_logoDe gemeente Amsterdam stuurt mij een brief omdat ze eraan twijfelen dat ik wel op het adres woon waarnaar de brief is verstuurd. (Ik denk dan: Google even). In de brief staat een nummer, dat ik braaf bel om te vertellen dat ze het goed hebben gedaan. “Ik heb een brief ontvangen van de gemeente bla bla…” De klantvriendelijke medewerker: “Dat zou kunnen.” Ik: “Nee, het is echt zo, hij ligt hier voor me.” Hij: “Als u dat zegt.” Ik: “Gaan we er zo’n dag van maken?”

Enfin. Ik woon inderdaad op dat adres en de medewerker vindt het goed. Of ik dan ook nog even de gemeente wil bellen, zodat ik de achterliggende reden ken, voor het geval dit stukje heldere communicatie niet voldoende was. Want de gemeente heeft een brief naar mijn postadres gestuurd en die is retour gekomen en dat moet ik natuurlijk oplossen.

Ik bel en leg uit. Ik krijg een tweede medewerker aan de lijn. Die gaat even navragen en vertelt me vervolgens wat een adresonderzoek is. Dat wist ik inmiddels. Zij gaat nogmaals navragen en ik krijg een derde persoon aan de lijn. Allemaal vriendelijke mensen, dat wel. En het klopt nu gelukkig allemaal weer. Ook de gemeente weet dat ik op mijn adres woon en dat mijn postadres inderdaad niet dat van meneer Kees Meerman is in België. We bleken namelijk spontaan gekoppeld te zijn “in het systeem”.

Een pluim voor mevrouw Karina Meerman in Nederland die zoveel moeite doet om de belastingbrieven van de gemeente te mogen ontvangen.

Losing Iain Banks: that’s just not right.

Gods no, we are soon to lose the brilliant Iain Banks. I just read he is terminally ill. This wonderful author has a shelf all of his own in my wee house. Ever since I read the Wasp Factory in 1986 I tried to buy all his books (SF, novel and non-fiction), complaining the man just wrote too much to keep up with. But I did. Except for The Algebraist, I read them all, too. And begged autographs of him when I could. And two of his books rescued me from my worst holiday ever. It was like meeting an old friend: seeing his books in an Italian bookstore (in English!) and in Londen, before I boarded the Eurostar, swearing and cursing. Bought both*.

Don’t know what to do now. Say thank you I suppose. And have a wee dram to celebrate his life and works.

 

 

*books. Not Eurostar and/or bookstore.

Narrow-minded Amsterdam

Amsterdam is said to be a tolerant city with regards to sexuality and the sex shops and gay bars and rainbow flags and dildo’s on display would suggest that. But there is one thing that has seriously disappointed me in the years I’ve lived here: the almost desperate need to label anything to do with love and sex, the ordinary as well as the extraordinary.

Lees verder Narrow-minded Amsterdam

Winkelwagenmomentje

Ging ik vroeger elke zaterdag met de auto naar de supermarkt, tegenwoordig is boodschappen doen een ad hoc bezigheid die ik zo lang mogelijk uitstel, tot na het Thuisbezorgd-moment eigenlijk. Vandaag moest het dan maar gebeuren (want koffie op) en ik googlede een goedkope supermarkt in de buurt. Ik parkeerde aan de overkant van de winkel, relatief voor de deur. Na het fourageren wilde ik met mijn kar de winkel uit wandelen om de zooi in de wagen te zetten. Zo werkt dat niet Amsterdam-West: eerst 20 euro borg betalen, in ruil voor een viezig plastic pasje, en dan met een bewaker naar de uitgang. Die zette een infraroodstraaltje op de kar, waarvan later bleek dat het na bepaalde tijd een van de wieltjes blokkeert. Ik sleurde de kar de winkel uit, twee rijstroken en een trambaan over. Best spannend, met zo’n onwillig stuk metaal in je handen, zeker op de terugweg toen een van de wieltjes besloot dat dit het moment was om niet meer mee te spelen. Kaartje weer verruild voor 20 euro, vijftig cent weer terug uit het karretje zelf en het leed was weer geleden. Banale ervaring? Zeker. Maar wel een nieuwe.

Jeanne d’Arc Living

Surfend naar keukenrekjes, kwam ik een meubelmerk tegen dat ‘Jeanne d’Arc Living‘ heet. Hoe misplaatst kan een merknaam zijn? Het leven van Jeanne d’Arc bestond uit bidden en oorlog voeren, tot ze in 1431 in Rouen als heks op de brandstapel werd verbrand. Dus vraag ik mij af, bestaan de producten van Jeanne d’Arc Living alleen uit hout? Zit er misschien een chemisch laagje omheen dat ze snel fikken? Zit er een puntensysteem bij wat tot zaligverklaring leidt?

Lees verder Jeanne d’Arc Living

Tampons

At home, having coffee with my Romanian (GR) and Dutch (MP) twenty-something friends. We have known each other for a while now and get on well. We speak English or Dutch or a mix of both, we talk about all matter of subjects and there’s very little embarrassment. Usually.

“Would you like a Kent cigarette,” MP says to GR, who usually smokes Marlboro. Sure, says GR and accepts. To me, MP says: “These used to be called Barclays. Your old brand. You know, with the tampons.” GR nodds and I ask: “Tampons?” Yes, they say in unison, tampon filters. “Tampon,” I repeat unbelievingly, because I’d never heard them call that in my years in the UK.

Lees verder Tampons