000-Lets-Talk

Liever een laffe curry dan een slechte beurt

Ruim zes jaar geleden verhuisde ik “naar de grote stad” en sinds de dag dat ik de sleutel van mijn nieuwe huis kreeg, hoor ik interessante dingen over mijn seksleven. Dat ik als vrijgezelle vrouw toch wel elke avond een man mee naar huis zou kunnen nemen. Of minstens twee keer per week met iemand naar huis zou kunnen gaan. En dat mij dat niet overkomt, ligt niet aan de mannen, maar aan mijn zelfvertrouwen. “Ik heb een dikke vriendin die barst van de minnaars.”

De fascinatie van vreemden met mijn seksleven heeft mij altijd verbaasd. Nog groter is mijn verwarring omtrent het idee dat eenmalige seks met een mij onbekende, kennelijk het hoogst haalbare is in mijn sociale bestaan. Ik ga naar kroegen om mannen te vinden, ik praat met mannen om seks te verkrijgen en ik lijk lesbisch omdat ik ook seks met vrouwen wil. En als ik geen seks met vrouwen wil, dan is dat omdat ik het nog nooit heb geprobeerd.

Na jaren van alleen wonen, worden de adviezen dwingender. Al deze meningen hebben mij ertoe verleid een beknopt weerwoord te formuleren omtrent andermans aandringen tot nonchalante seks voor mij, namelijk: “Casual seks is meestal slechte seks.” Vooralsnog heb ik geen enkele man gesproken die het hiermee eens is. Wanneer ik in zeldzame gevallen mijn standpunt mag onderbouwen, krijg ik weinig begrip. Dat de daad fysiek anders is voor mannen dan voor vrouwen (“ja hallo, d’r komt toch wat bij je binnen”) levert slechts glazige ogen op.  Waarom zou ik kansen laten liggen vanwege het risico op een onaangename ervaring?

Misschien omdat slechte seks voelt als aanranding? Ach, vrouw, hoe kom je erbij.

Ik wil geen slechte seks. Net zo min als ik een ranzige maaltijd wil wanneer ik uit eten ga. Ik selecteer mijn eetgelegenheden zorgvuldig, gebaseerd op geruchten (i.e. Yelp), intuïtie en eigen waarneming. Waarom begrijpt iedereen dat een laffe curry of taaie steak onacceptabel is – maar te verwachten bij een dubieus restaurant – terwijl  ieder mannenbuffet van uitstekende kwaliteit moet zijn? Die o zo niet zeldzame tegenvaller is een vanzelfsprekendheid die ik moet accepteren, omdat “een potje neuken” het vertrekpunt is voor een potentiële relatie. Als ik een echte relatie wil, dan moet ik over die seksuele horde heen. (Pun intended). En ik maar denken het een station was halverwege de reis.

Seks is een visitekaartje geworden en ik doe er niet aan mee. Dergelijke fysieke en emotionele intimiteit mag je pas verwachten na het overwinnen van de slotgracht die verbale geestigheid heet; gevolgd door het beklimmen van de kantelen van emotionele stabiliteit. Mijn beperkte ervaring heeft me geleerd dat er voor mij niks ‘casuals’ is aan het hele casual gebeuren. Daarbij, als ik het aan iedereen weg zou geven, wat zou het dan nog voor waarde hebben?

Laat ons met rust, wij mensen die niet direct bovenop de ander springen. Seks is niet voor iedereen een doel. Sommige mensen willen én durven meer dan het najagen van lichamelijke nabijheid. Zij zoeken daadwerkelijke intimiteit en zijn niet bang daarop te wachten. En terwijl wij dat doen, mag jij gerust met ons uit eten, een drankje drinken, een filmpje pakken of een theatervoorstelling. Je hoeft niet direct de broek te laten zakken. Geruststellend, toch? Of had je niet gerekend op uitwisseling van woorden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>