Alle berichten van monsterhond

IMG_3273

Rijdende hondenmand

Af en toe leen ik mijn auto van de man die hem heeft gekocht. Het is een VW Caddy, een bestelauto, en twaalf jaar lang waren we bij elkaar. Het was de ideale hondenauto. Monsterhond Theo sliep heerlijk onder dekentjes in zijn mand in de achterbak. We zaagden een gat in het rek tussen voorstoelen en laadbak zodat hij mee kon kijken als hij wilde. Toen hij ouder werd, verdween het rek achter de bijrijdersstoel helemaal , zodat Theo met zijn kop op baas’ schouder mee kon rijden. 

Monsterhond Vito voelde zich minder op zijn gemak en hij wilde alleen maar achter het stuur zitten. Het rek ging weer tussen voor- en achtergedeelte. Middenin de file in een drukke winkelstraat wurmde Vito zich door het gat naar voren en eindigde hijgend op het dashboard. Vanaf die dag reisde Vito in de auto in een bench.

Toen ik Monsterhond Nozem te logeren kreeg, was de auto inmiddels van iemand anders. Het kleed was verdwenen uit de achterbak en zijn pootjes gleed over het hout. Ook hij vond heel snel het gat in het rek, maar hier geen hijgen of paniek. Nozem zeeg neer op de bijrijdersstoel en viel in slaap. Een hond voorin is niet veilig, dus vandaag zette ik de mand achterin en dacht na over het blokkeren van het gat. De zoon van de nieuwe eigenaar is allergisch voor hondenharen en hij was me voor:  hij maakte het gat dicht met een spanband. Ik keek ernaar en dacht: niet echt bullterriërproof.  Het viel me. Het bleek zelfs verrassend modieus.

IMG_3274

Hotel Meermankade

“The hotel is situated in a lively and interesting area, with lots of different walks to chose from every day. The neighbours are friendly and always willing to chat. In-house entertainment is good, with a variety of books and movies to chose from and plenty of personal attention from the hostess. Breakfast and dinner are served at regular times and occasionally, there are sweets. But what I like best about this particular accommodation, is its choice of beds.”

IMG_3238

Walls-and-Skin-copy-602x377

Billenmannen

Zondagmiddag, met dame B. naar de officiële opening van tattooshop Walls & Skin. Onderweg komen we een dronken man tegen, type slecht gebit en bierblikje in de hand. Hij roept heel blij dat hij groene skelethandjes op zijn kont heeft. “Als je het doet, doe het dan goed!” Hij lacht om zijn eigen grap en trekt zijn veel te ruime spijkerbroek iets naar beneden zodat we de bovenkant van zijn glimmende zwarte onderbroek kunnen zien. Met gifgroene skelethandjes. Mooi hoor! roepen wij.  ”Ja, doet het dan gelijk goed!” Goed zo man, je hebt groot gelijk. Ook al heb ik geen idee wat je dan goed aan het doen bent.

Bij de shop staan veel stoere kerels bier te drinken en airbrushwerk te maken. Keuvelende gezelligheid. En dan zie ik uit mijn ooghoek een zwaar betekende man ook zijn spijkerbroek van zijn kont trekken. Geen skelethandjes hier, maar tribals tot aan de naad. Zijn gesprekspartner knikt goedkeurend.

Ik meen opeens te begrijpen wat er is gebeurd. Als tattooman met enige regelmaat zijn bilpartij aan het publiek toont en dronkenlap was getuige, dat zou zijn hilariteit verklaren. Zo niet, dan was het een glitch in the matrix.

Nozem, dag 6

Geen idee wat mensen voorheen met Nozem hebben uitgespookt, maar veel kan het niet zijn. Hij snapt niks, maar gelukkig vindt hij alles leuk. Dat is prima, zolang hij het maar niet te leuk vindt want dan gaat hij achtjes lopen. Hij krijgt twee pillen per dag en gister heb ik de avondpil gehalveerd. Ik meende te merken dat hij daar veel drukker van werd maar ik kijk het een paar dagen aan. Hij heeft zelfs voor het eerst geblaft. Hij stond voor me te stuiteren op vier poten en opeens was daar een laag, schor geluid. Hallo dan! Nozem blijkt een redelijk beschaafde oudemannen-bas te hebben.

Vanochtend probeerde ik of de dag ook kan beginnen met een kort rondje in plaats van direct een grote wandeling. Nee dus, want ik kom niet aan werken toe omdat hij steeds op schoot wil klimmen. Eerst al die nerveuze energie eruit en dan rustig werken. Check. 

Samen schaatsen kijken.

Nozem, pleeghond

Of ik een maand een bulletje in huis wilde nemen, want hij deed het zo slecht in het asiel. Misschien dat een pleeggezin zijn neurotische gedrag vermindert, zodat zijn kansen op adoptie groter worden. “Het is meer een Theo dan een Vito”, aldus de vrager, die mijn hondenperikelen kent. Op de fotootjes stond een lieve hondenman van middelbare leeftijd, met een verloren blik in zijn ogen. Binnen een paar dagen was het geregeld. Hij werd gebracht, we liepen een rondje en hij bleef. Hondenpleegmoeder. Dat was ik nog niet eerder.

SOA
Het asiel had hem Bullie genoemd, maar dat kan natuurlijk niet. Je noemt een tekkel ook geen Tex. Het werd Nozem en hij is er nu vier dagen. Hij is nog niet gewend aan een mand en ligt liever op de koude vloer van de badkamer. Dat lijkt meer op een kennel.

Lees verder Nozem, pleeghond

000-Lets-Talk

Liever een laffe curry dan een slechte beurt

Ruim zes jaar geleden verhuisde ik “naar de grote stad” en sinds de dag dat ik de sleutel van mijn nieuwe huis kreeg, hoor ik interessante dingen over mijn seksleven. Dat ik als vrijgezelle vrouw toch wel elke avond een man mee naar huis zou kunnen nemen. Of minstens twee keer per week met iemand naar huis zou kunnen gaan. En dat mij dat niet overkomt, ligt niet aan de mannen, maar aan mijn zelfvertrouwen. “Ik heb een dikke vriendin die barst van de minnaars.”

De fascinatie van vreemden met mijn seksleven heeft mij altijd verbaasd. Nog groter is mijn verwarring omtrent het idee dat eenmalige seks met een mij onbekende, kennelijk het hoogst haalbare is in mijn sociale bestaan. Ik ga naar kroegen om mannen te vinden, ik praat met mannen om seks te verkrijgen en ik lijk lesbisch omdat ik ook seks met vrouwen wil. En als ik geen seks met vrouwen wil, dan is dat omdat ik het nog nooit heb geprobeerd.

Lees verder Liever een laffe curry dan een slechte beurt

Hartjesdag

hartWat ze me niet vertelden over een bezoek aan de cardioloog is dat álle bovenkleding uit moest en ik beplakt met stikkertjes op mijn zij moest liggen, op de rand van een lange bank. Linkerarm boven het hoofd, rechterarm op het been. Als rijkelijk bedeelde vrouw is de zijligging geen favoriet, omdat zwaartekracht niet zozeer onappetijtelijke dingen doet met vel en vlees, maar vooral ongemakkelijk is. En met de armen waar ze moesten, kon ik ook niks bij elkaar houden.

Natuurlijk ziet de man die het scannertje tussen de borsten beweegt dit beeld elke dag, maar voor mij was het nieuw en onaangenaam. Eerst hield ik stijf de ogen dicht, maar nieuwsgierigheid won het van schaamte. Ontzettend leuk om mijn eigen hart te zien kloppen en uitleg te krijgen over de kleurtjes voor de verschillende bloedstromen (ook halfnaakt ben ik nog nerd). Nog leuker omdat na alle testen blijkt dat hart- en bloedvaten uitstekend werken. Ik had helemaal geen tien maanden hoeven wachten voor ik durfde. “U heeft het record in uitstellen, mevrouw.” Dank u.

Lessen van een kroegtijger

Vriendinnen liggen in scheiding en proberen te wennen aan het vrijgezellenbestaan waarin ze dagen achtereen kinderloos zijn. Hier een aantal tips van een ervaren kroegtijger. Vertrek eind van de middag naar Utrecht voor de nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging voor Wetenschapsjournalisten (VWN). Dit is werk, maar wanneer er genoeg vrienden en vriendinnen zijn, is het ook een gezellige avond. Voor het team van de eerste VWN-pubquiz even flink netwerken zodat er genoeg mensen zijn die wel verstand van zaken hebben. De quiz winnen en een enorme wisselbeker toegewezen krijgen.

Deze tegen beter weten in mee naar huis nemen, omdat het een verrekt goede anekdote is én toegang verschaft tot de redactie van Kijk. (“Ik laat hem graveren, als jij de verantwoordelijkheid neemt hem volgend jaar hier weer te presenteren. Jouw redactie is immers groter dan mijn huis.”) Beker meeslepen in favoriete boodschappentas van een schrijfster die je bewondert en die nu geheid een keer langskomt om over bedrijfsactiviteiten te praten.

Uit eten met vier VWN-vriendinnen en niet op het verstandige tijdstip naar huis gaan, maar nog koffie en een borrel nemen met die andere twee sloeries.

IMG_3061

Dan naar de trein en met beker en al in een overvolle wagon stappen (niet die waar dronken mensen uitvielen toen je de deuren opendeed) en vriendelijk lachend aansluiten bij de twintigers op de trappen.

IMG_3064

 Sms-je krijgen van een zeer oude vriend die de volgende dag om 12.00 uur wil afspreken in Amsterdam. Je hebt elkaar zes jaar niet gezien, dus dat doe je.

Beker meesleuren in de bus en blij zijn dat niemand van het roedel Italiaanse toeristen naast je wil zitten omdat die plek bezet is door De Prijs.

IMG_3065

Volkomen gedachteloos de buurtkroeg inlopen en daar netwerken met de buurt. Na twee sandwichhugs van viriele jonge mannen denken dat je misschien toch wel een lekker wijf bent. Vervolgens dat weer vergeten in een verhitte discussie over de objectiviteit van “de media” met een ongenuanceerde gast en hem te laat eraan herinneren dat je een taalautist bent en hypergevoelig voor woordkeuzes. Foto van de barman met VWN-beker.

IMG_3069

Afspraak met de eigenaar van die hele grote hond om een keer te praten over startups en social-media-platforms. Thuis komen en realiseren dat het erg laat is. Toch nog een blog tikken en je verwonderen over de bizarre samensmelting van werk en plezier en dankbaar (tevreden) zijn over een kleurrijke avond. Voornemen om morgen online te zoeken naar een graveerder in de buurt, die de wisselbeker kan verrijken met de tekst “Team Hotseknots Begonia 2014″ om daarmee een prachtige VWN-traditie te starten. Met een brede glimlach in de mand kruipen.

 

Inch-nijd

Nu mobiele telefoons steeds grotere schermen krijgen, kunnen gadgetliefhebbers eindelijk inches vergelijken zonder schaamte. Zo klapte Mobile Cowboy Ron tijdens de Whizpr-borrel zes inches op tafel, in de vorm van de nieuwste Nokia “phablet”. Omstanders kwamen niet verder dan een miezerige 4,3 met een enkele uitschieter naar 5 3/4. Inch-nijd is borrelpraat geworden.

inchnijd

hobbitsmaug

Smaug the formidabele

★★★★ voor In de Bioscoop

Solide vervolg op An Unexpected Journey waarin de belofte van de draak meer dan waar wordt gemaakt. Bilbo en de dwergen marcheren naar de Eenzame Berg in een Heel Groot Avontuur.

Voelde het eerste deel van The Hobbit nog als een samengeraapte reeks herinneringen aan The Lord of the Rings, onderbroken door overdreven trollenlol, met het tweede deel komt het verhaal echt op stoom. Nog steeds geen perfecte vijf sterren, want nog steeds bevat de film te veel scènes die meer lijken op vulling dan op concrete bijdragen aan Bilbo’s avontuur. De overnachting bij de gedaantewisselaar Beorn (Mikael Persbrandt) bijvoorbeeld en de verwarde aanwezigheid van Radagast (Sylvester McCoy). En is die skateboardtruc van Legolas (Orlando Bloom) nu standaard elvengedrag?

Lees verder Smaug the formidabele