Eerste keer gratis

BuurmansMatDe buurman met wie ik de overloop deel, heeft een nieuwe deurmat. Een PacMan-mat. Het was het eerste dat ik zag toen ik de voordeur open deed en de dag was onmiddellijk goed.

Op weg naar de winkels passeerde ik dertig ME-ers, in zwart en fluorescerend geel, met schilden, stokken en helmen. Ze gluurden over de brug naar het water, waar een een handvol collega’s aan het oefenen waren met een bootje.

ME_brug

Na het boodschappen doen nam ik de lange route naar huis, omdat ik probeer tienduizend stappen op een dag te zetten.

Daar kwam ik op straat de man tegen die aan de overkant van het pleintje op twee hoog woont. Toen ik nog een hond had, hing hij af en toe uit het raam en riep dingen als: “Bulletje! Wat ben je knap! En je hond ook!” En: “Mag ik een keer je bouvier zijn? Woef! woef!”

Hij is veertig-plus, altijd blij en zelden nuchter, vermoed ik, maar altijd strak in de spieren en zon(nebank)gebrand. En geheel ongevaarlijk. “Ik moest laatst aan je denken!” riep hij heel blij. “Lang niet gezien!” en gaf me een halve knuffel. Alles goed? Ja alles goed. Vond ik niet dat hij er goed uitzag? Ja, dat vond ik. Hij was namelijk vorige week gestopt met roken en dat merkte je toch. Het was wel moeilijk en hij was wat aangekomen, maar hij bleef trainen. Ik beaamde het hele verhaal, want ik ben +7 kilo gestopt dus ik ken het probleem. Ik zit anders straks in het vel, maar we hebben wel allebei een veel mooiere huid. “Wat zijn we knap he,”, zei ik.

Hij lachte, pakte even m’n armen vast, maakte een soort boksbeweging en zei: “Wanneer gaan wij nou eens lekker seksen?” Eh…. “Moet je kijken wat je d’r bij krijgt!” En hij trok zijn T-Shirt omhoog. Verdomd, een sixpack in zonnekleur en een strakke, geschoren borstkas. Ik keek bewonderend. “Eerste keer is gratis!” riep hij en begon te lachen. Ik lachte iets te hard mee, bedankte hem voor het aanbod en vervolgde mijn tienduizend stappen.

Foto: NuFoto.nl

Gamma: de winkelbeleving is online net zo slecht

Foto: NuFoto.nl
Foto: NuFoto.nl

Op 6 april bestelde ik online bij Gamma laminaat en vloerdelen. Ik mocht zelf aangeven wanneer dat werd geleverd. De dag ervoor belde ik – vier wachtenden voor me, wachttijd 20 minuten, één en hetzelfde wachtliedje – om aan te geven dat ik er niet zou zijn en een andere leverdatum wilde. De klantenservicepersoon hing een onbegrijpelijk verhaal op, iets over systeem en barcodes, maar wat bleek bij doorvragen: zodra Gamma zijn bestellingen overhandigt aan vervoerder PostNL, hebben zij daar geen enkele controle meer over. De klantenservice zou een poging doen de nieuwe leverdatum door te geven aan PostNL, maar garanderen konden zij niets.

Onbereikbaar

Ik denk dat ze gewoon de schouders hebben opgehaald, want de volgende morgen kreeg ik een tamelijk enthousiast sms-je van PostNL dat zij gingen bezorgen. Lees verder Gamma: de winkelbeleving is online net zo slecht

Scootermeisje+

Haar gezicht is rond en haar wangen rood, heur haar lang en gevlochten. Ze is niet het typische scootermeisje, want twintig kilo zwaarder en minstens zoveel ouder. Op eigen onhandige wijze vallen we bijna om bij de pinautomaat. Zij stond steviger, met de scooter tussen haar knieën. Ik was bevalliger, met de fiets bijna een halve meter verderop. Ze had een stralende glimlach op haar gezicht, haar blozende wangen een aanvulling op de glanzende helm. Ik riep iets onzinnigs over het weer en gevallen vrouwen. Zij straalde en zei: “Daarom is het zo fijn om mens te zijn!”

Ik knikte, met stomheid geslagen. Ze had gelijk. Maar ik had het nooit met zoveel overtuiging kunnen zeggen. Zeker niet op een dinsdagmiddag. Lof, prijs en slavinken.

Vijf uur, zon, witte wijn

WijnHet is een zeer fijn afgestemde reflex. Vijf uur ‘s middags en iets in het zonlicht roept: witte wijn. Of rosé. En wel nu.

Ik weet uit ervaring dat als ik een uur wacht, dat speciale zonlicht weg is en de behoefte aan wijn ook, maar het blijft bizar. Het is maandag en ik heb geen andere borrelaars bij de hand. Vanaf mijn werkplek zie ik wel de eerste doordeweekse terrasgangers van het jaar zitten. Met bier. Maar ik wil geen bier. Ik wil ook geen wijn, maar toch denk ik dat ik wijn wil. Dorst is het niet. Ik heb al koffie gezet en gedronken. En een glas water genomen, want misschien wilde ik iets kouds. En half glaasje sap dan, want dat was zoet. Maar nee, nog steeds hoor ik een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt: zon, vijf uur, witte wijn.  Als ik nog langer luister hoor ik ook Franse kaas en rauwe ham. En misschien wat olijven erbij. En dan volgende week weer huilend op de weegschaal staan zeker. “Ik begrijp er niks van. Ik heb zo gehard gedacht aan afvallen!”

Het is het mooie weer. Of nee, de belofte aan mooi weer, want het is twaalf graden buiten. Jarenlange conditionering hebben een bepaald soort zonlicht gekoppeld aan gezellig borrelen. Dat zal het zijn. En ik zit al twee dagen binnen, bijster hard te werken. Misschien moet ik gewoon naar buiten. Een fikse wandeling gaat me goed doen.

Zolang ik een route uitstippel die terrasjes en supermarkten vermijd. Zonlicht, vijf uur, wat een gedoe.

“Aantrekkelijk presenteren”

lekkerpresenteren
Lekkere PowerPoint

Ik poog weer wat online dating. En ben er nog steeds heel slecht in, maar dat terzijde. Ik lees een redelijk aantrekkelijk profiel over een man zelf. Zaken met reizen, boeken en dat soort dingen.  Bij wat hij zoekt zie ik dan:  “Ik vind het leuk als ze zich aantrekkelijk weet te presenteren, er leuk uitziet, als ik me trots voel als ik naast haar loop.”

Ehm, pardon, wat? “Ik vind het leuk als ze zich aantrekkelijk weet te presenteren”. Wat betekent dat? Dat zij heur haar in de krul heeft? Haar bumpers leuk oppoetst? Hakjes draagt van het juiste soort? Ik weet mij uiterst aantrekkelijk te presenteren, zeker wanneer ik het vergelijk met hoe verfrommeld ik ‘s morgen uit mijn nest rol.

Maar iets zegt mij dat deze man dat niet bedoelt. Deze man lijkt een accessoire te zoeken in plaats van een metgezel. Ik vind het ook leuk dat een man zich aantrekkelijk weet te presenteren, maar ik moet er niet aan denken dat in het zoekprofiel te vermelden.

* op de knop “uitsluiten” klikt *

 

Bullenmeisje gezocht

jimmychoo1Op straat kwam ik een gezinnetje tegen met een forse Bull Terrier-reu met een hele dikke neus. Mooi beest. Communicatie ging wat moeizaam, zij spraken geen Nederlands en slecht Engels. Maar ik mocht Ozzie aaien. De man dacht dat ik nog steeds zelf een bull had en zei: “I search for girl. For him. To mount.” En vouwde zijn rechterhand over zijn linkervuist. Ik was even van slag. Is dan werkelijk iedereen die ik in Amsterdam tegen kom op zoek naar seks? Maar wat voor mensen werkt, werkt voor honden ook. “Thank you. I search. On the internet.” You do that. Bye Ozzie.

Nozem is gelukkig

nozem

Dit was Nozem toen hij nog een andere naam had en neurotisch rondjes draaide in een kennel. Platte oortjes, treurige oogjes, pootjes kapot.

Alle opvanghonden hopen op een gouden mandje, maar Nozem heeft hem gevonden. Laatst was ik op bezoek bij zijn nieuwe gezin en wat heeft die hond het goed. Zij geven hem stapels liefde, hij krijgt gezond eten, leuke speeltjes en lange wandelingen. Hij is van de anti-depressiva af en in de tuin staan bamboeplanten waar hij lekker kan trancen. En vandaag heeft hij geleerd dat hij met meisjes kan spelen.

De man die ook mij geholpen heeft met Nozem, nam op deze mooie zondag de hele familie uit spelen met zijn stabiele bullenteef.  Hij heeft zich keurig gedragen. De familie is gerustgesteld. En wanneer ik naar deze foto kijk, ben ik bijna net zo gelukkig als Nozem.

nozemdanst

Nozem is geadopteerd

Het was een en al nerveuze bullenbak die hier binnenkwam. Jarenlang genegeerd, toen in beslag genomen, maanden in het asiel gezeten. Hij draaide rondjes, zat dik onder de medicijnen. Hij wist niet wat hij met zichzelf aan moest, hij wilde alleen maar op schoot klimmen en geaaid worden. Na twee weken durfde hij overdag een slaapje te doen. Na drie weken leek hij op een gewone bull. Nog wel wat nerveus, iedere keer als ik opsprong, deed hij dat ook, maar hij kreeg al vertrouwen dat ik hem niet zou verlaten. Nozem was klaar voor adoptie. Zo’n zoeterd had ik natuurlijk graag zelf gehouden, maar met mijn leven van rondhollen is zo’n aandachtvrager niet te doen.

In de vierde week meldde zich het ideale gezin voor Nozem. Vader, moeder, twee grote kinderen, rustige buurt, lekkere tuin. Hij was precies wat ze zochten, zij waren precies wat hij nodig had. Kennismaking, wandelingetje en hop, hij sprong zo bij hen de auto in. Hij liet zich met een blij hoofd naar de achterbank duwen. Met tranen in de ogen gaf ik zijn lievelingsbal mee. Zij reden weg en ik wandelde naar het huis van een vriend om even te huilen.

Inmiddels heb ik fotootjes gehad van een blije hond. Op mijn YouTube-filmpjes kwam de reactie van iemand dat het nu zijn of haar hond was. Dat deed heel even zeer, maar het is natuurlijk een heel goed teken. Ik heb een hond gered. Zo voelde dat bij Vito nooit, maar dankzij Nozem heb ik er vrede mee hoe dat verlopen is. Het is goed zo. Kijk maar naar hem:

tuinhond

Goedemorgen, natte spons

Jaren van gebrek aan aandacht, maken Nozem een genie in het vragen. ‘s Morgens komt hij de slaapkamer binnen om me wakker te kijken. Als ik niet beweeg, gaat hij weer weg. Beweeg ik per ongeluk wel, dan zet hij zijn voorpoten op het matras om te neuzen. Ik duw hem eraf, maar dat betekent dat ik ben wakker ben. Hij is blij en kwispelt zijn kont eraf. Eén ‘goedemorgen’ en hij is weer terug – met een veeleisende voorpoot. Meer. Meer!

Vanmorgen voelde ik hem op bed kruipen. Ik deed of ik gek was, denkend dat ik gek was om het toe te staan. Aan alles merkte ik dat hij zich zo klein en zo stil mogelijk hield om maar te kunnen blijven liggen. Best knap, van zo’n grote jongen. Best gezellig ook, zo samen dommelen.